الان در راه فرودگاه آلاندا هستم.به جاده تمیز و آرام که مرا به مقصد میرساند چشم دوختهام. جاده شلوغ نیست، کاجها، درختهای سبز و زمین سرسبز
۱۸ روز است که در این خاک نفس میکشم و امروز در راه استقبال همسر و فرزندی بالاخره رسیدند.

پر از دغدغه، نگرانی، اشتیاق و ابهام.
بالاخره روزهای مهاجرت شروع شد و حالا تو میمانی و خروارها مسئولیت.
سالها در وطنت تلاش کردی، به موقعیتی نصفه و نیمه رسیدی و حالا رها کردی و رفتی.
رفتی که دکمه ریست فکتوری زندگی را بزنی، رفتی که ببینی در جای دیگر هم میتوانی شنا کنی یا نه. رفتی که ببینی تمرکزهایت برای هرآنچه که میخواهی در قاره دیگر هم جواب میدهد یا نه. رفتی که دیگر کسی برای دو تار مو، تو، همسرت و فرزند ۳ ماهه ات را ۵ ساعت در صف منتظر تعهد نامه دادن نگه ندارد. رفتی که کمتر دروغ بگویی و بشنوی. رفتی که نرمال تر باشی. رفتی که فرزندت در فضایی آرامتر بزرگ شود.
رفتی که خودت هم آرامتر باشی. حالا رفته ای و دنیایی از دغدغه ها بر سرت خراباند که آیا میشود یا نه؟
دنیایی از مسئولیتها
حالا داری میروی به استقبال همانها که مهمترین دلیل اینجا آمدنت بودند.
موفق باشی
اتوبوس به فرودگاه آرلاندا رسید.