افزایش سن به این معنا نیست که باید تحرک را کنار گذاشت. فعالیت بدنی متناسب با توانایی فرد میتواند به حفظ قدرت عضلات، بهبود تعادل، آسانتر شدن کارهای روزمره و کاهش خطر زمینخوردن کمک کند. برای شروع نیز لزوماً به باشگاه یا تجهیزات ورزشی گرانقیمت نیاز نیست؛ بسیاری از تمرینهای ساده را میتوان در خانه و با کمک یک صندلی محکم انجام داد.
در این راهنما، ۱۰ حرکت ورزشی ساده برای سالمندان را معرفی میکنیم که روی تحرک، قدرت عضلانی و تعادل تمرکز دارند. بااینحال، وضعیت جسمانی افراد متفاوت است. اگر سالمند سابقه زمینخوردن، سرگیجه، درد قابلتوجه، بیماری قلبی یا محدودیت حرکتی دارد، بهتر است پیش از شروع برنامه جدید با پزشک یا متخصص فیزیوتراپی مشورت کند.

فعالیت بدنی منظم فقط برای ورزشکاران نیست. در دوران سالمندی، حفظ توانایی انجام کارهای روزانه اهمیت زیادی دارد؛ از بلند شدن از صندلی و لباس پوشیدن گرفته تا راه رفتن در خانه و بالا رفتن از پلهها.
تمرینهای متناسب میتوانند به حفظ قدرت عضلات و عملکرد حرکتی کمک کنند. تمرینهای تعادلی و عملکردی نیز در برنامههای مناسب سالمندان اهمیت دارند، زیرا میتوانند خطر زمینخوردن را کاهش دهند. سازمان جهانی بهداشت توصیه میکند سالمندان، متناسب با توانایی خود، فعالیت هوازی، تمرین قدرتی و فعالیتهای چندجزئی شامل تمرین تعادل را در برنامه هفتگی بگنجانند.
پیش از انجام تمرینها، محیط را ایمن کنید. فرشهای لغزنده، سیمها، میزهای مزاحم و اشیای روی زمین را کنار بگذارید. کفش مناسب بپوشید و برای حرکات ایستاده از صندلی محکم و بدون چرخ استفاده کنید. صندلی را به دیوار تکیه دهید تا حرکت نکند.
تمرین را با شدت کم آغاز کنید. حرکتها باید کنترلشده و بدون عجله باشند. هنگام بلند شدن یا فشار آوردن به عضلات، نفس را حبس نکنید؛ بهطور طبیعی نفس بکشید. اگر سالمند برای ایستادن به کمک نیاز دارد، نباید تمرینهای تعادلی را بهتنهایی انجام دهد.
در صورت بروز درد قفسه سینه، تنگی نفس غیرعادی، سرگیجه شدید، احساس غش یا درد ناگهانی، ورزش را متوقف کنید و برحسب شدت علائم کمک پزشکی بگیرید. درد مداوم مفصل یا افزایش قابلتوجه درد نیز نیازمند بررسی است.
راه رفتن، راهی ساده برای شروع فعالیت بدنی است و میتوان آن را با توجه به توانایی فرد تنظیم کرد.
روش انجام:
مسیر کوتاه و بدون مانع در خانه انتخاب کنید.
با سرعتی آرام راه بروید و قدمها را طبیعی بردارید.
شانهها را رها نگه دارید و به جلو نگاه کنید.
اگر تعادل مطمئنی ندارید، در کنار فرد دیگری راه بروید یا از وسیله کمکی تجویزشده استفاده کنید.
مقدار پیشنهادی برای شروع: یک تا سه دقیقه، با استراحت در صورت نیاز.
اگر راه رفتن پیوسته دشوار است، میتوانید چند نوبت کوتاه در طول روز داشته باشید. مدت فعالیت را بهتدریج و با توجه به میزان خستگی افزایش دهید.
این تمرین عضلات ران و باسن را درگیر میکند و به حرکتی کمک میکند که در زندگی روزمره بارها تکرار میشود.
روش انجام:
صندلی محکم را پشت سر خود قرار دهید و از ثابت بودن آن مطمئن شوید.
جلوی صندلی بایستید، پاها را تقریباً به عرض لگن باز کنید و در صورت نیاز دستها را روی دسته صندلی بگذارید.
لگن را بهآرامی عقب ببرید و کنترلشده روی صندلی بنشینید.
با کمک دستها یا بدون کمک آنها، در حد توان بلند شوید.
مقدار پیشنهادی: سه تا پنج تکرار در شروع.
اگر بلند شدن دشوار است، از صندلی بلندتر استفاده کنید یا حرکت را فقط تا نیمه انجام دهید. اگر هنگام برخاستن سرگیجه یا درد ایجاد شد، تمرین را متوقف کنید.
این حرکت عضلات ساق پا را تقویت میکند و میتواند بخشی از برنامه تمرین قدرتی باشد.
روش انجام:
پشت یک صندلی محکم بایستید و با هر دو دست آن را نگه دارید.
وزن بدن را بهآرامی روی هر دو پا تقسیم کنید.
پاشنهها را از زمین بلند کنید و روی پنجه پا قرار بگیرید.
یک لحظه مکث کنید و پاشنهها را آرام پایین بیاورید.
مقدار پیشنهادی: پنج تا ده تکرار.
بدن را به جلو پرتاب نکنید و از تاب دادن دستها برای بالا رفتن کمک نگیرید. اگر ایستادن دشوار است، درباره نسخه نشسته این تمرین با متخصص مشورت کنید.
این حرکت برای فعال کردن عضلات جلوی ران مناسب است و میتوان آن را روی صندلی انجام داد.
روش انجام:
روی صندلی بنشینید و کمر را در وضعیت راحت نگه دارید.
یک پا را بهآرامی از زانو صاف کنید.
چند لحظه در همان وضعیت بمانید، بدون آنکه زانو را با فشار قفل کنید.
پا را کنترلشده پایین بیاورید و حرکت را با پای دیگر تکرار کنید.
مقدار پیشنهادی: پنج تا هشت تکرار برای هر پا.
حرکت باید بدون درد تیز یا فشار غیرعادی انجام شود. در صورت وجود درد زانو، دامنه حرکت را کاهش دهید و برای انتخاب شکل مناسب تمرین از متخصص راهنمایی بگیرید.
این تمرین عضلات اطراف لگن را درگیر میکند؛ عضلاتی که در کنترل حرکت پا و حفظ ثبات بدن نقش دارند.
روش انجام:
پشت صندلی بایستید و دسته آن را نگه دارید.
تنه را صاف نگه دارید و یک پا را بدون چرخاندن پنجه، کمی به پهلو ببرید.
پا را بهآرامی به محل شروع بازگردانید.
پس از چند تکرار، سمت دیگر را انجام دهید.
مقدار پیشنهادی: پنج تا هشت تکرار برای هر پا.
پا را بیش از حد بالا نبرید و تنه را به سمت مخالف خم نکنید. هدف، حرکت کنترلشده است، نه بالا بردن زیاد پا.
نشستن طولانیمدت و کمتحرکی ممکن است باعث احساس خشکی در ناحیه شانه و گردن شود. حرکت آرام شانهها راهی ساده برای شروع گرم کردن بالاتنه است.
روش انجام:
روی صندلی بنشینید و دستها را کنار بدن قرار دهید.
شانهها را آرام به سمت بالا ببرید.
آنها را بهآرامی عقب و سپس پایین حرکت دهید.
چند بار حرکت را تکرار کنید و از بالا انداختن ناگهانی شانهها بپرهیزید.
مقدار پیشنهادی: پنج تا هشت دور آرام.
اگر حرکت باعث درد شانه یا گردن میشود، دامنه را کوچکتر کنید یا تمرین را متوقف کنید. این حرکت نباید با فشار یا چرخش ناگهانی سر همراه باشد.
تمرین ساده آرنج میتواند به فعال نگه داشتن عضلات بازو کمک کند و برای افرادی که میخواهند در حالت نشسته ورزش کنند، گزینهای قابلتنظیم است.
روش انجام:
روی صندلی بنشینید و بازوها را کنار بدن قرار دهید.
آرنجها را خم کنید و دستها را بهآرامی به سمت شانهها بیاورید.
سپس آرنجها را کنترلشده صاف کنید.
در صورت توانایی، میتوانید حرکت را با یک بطری کوچک آب انجام دهید؛ اما در شروع، بدون وزنه تمرین کنید.
مقدار پیشنهادی: پنج تا ده تکرار.
از وزنه سنگین استفاده نکنید و مچ دست را در وضعیت راحت نگه دارید. اگر درد در شانه، آرنج یا مچ ایجاد شد، حرکت را متوقف کنید.
این حرکت عضلات اطراف کتف را فعال میکند و به آگاهی بهتر از وضعیت بالاتنه کمک میکند.
روش انجام:
روی صندلی بنشینید و کف پاها را روی زمین قرار دهید.
شانهها را رها کنید و به جلو خم نشوید.
کتفها را بهآرامی به سمت یکدیگر نزدیک کنید.
دو تا سه ثانیه مکث کنید و سپس عضلات را رها کنید.
مقدار پیشنهادی: پنج تا هشت تکرار.
شانهها را به سمت گوشها بالا نبرید و کمر را بیش از حد گود نکنید. حرکت باید ملایم و بدون درد باشد.
این تمرین میتواند برای تمرین هماهنگی حرکت پاها و جابهجایی کنترلشده مفید باشد، اما برای افراد دارای اختلال تعادل قابلتوجه، انجام آن بهتنهایی مناسب نیست.
روش انجام:
کنار پیشخوان ثابت یا سطح محکم و ایمن بایستید.
دستها را برای حمایت روی سطح قرار دهید.
یک قدم کوتاه به پهلو بردارید و پای دیگر را به آن نزدیک کنید.
چند قدم در یک جهت بروید و سپس بهآرامی برگردید.
مقدار پیشنهادی: دو تا چهار قدم در هر جهت، متناسب با توانایی.
از چرخش ناگهانی، تقاطع پاها و قدمهای بزرگ خودداری کنید. اگر احساس بیثباتی دارید، تمرین را با همراه انجام دهید یا از فیزیوتراپیست بخواهید روش مناسب را آموزش دهد.
تمرین تعادل باید متناسب با توانایی سالمند انتخاب شود. برای شروع، تنها در وضعیتی تمرین کنید که بتوانید حمایت مطمئنی داشته باشید.
روش انجام:
روبهروی پیشخوان ثابت یا پشت صندلی محکم بایستید.
پاها را به عرض لگن باز کنید و هر دو دست را روی تکیهگاه قرار دهید.
وضعیت بدن را صاف و نگاه را رو به جلو نگه دارید.
در صورت احساس ثبات، یکی از دستها را فقط کمی سبک کنید؛ اگر بیثبات شدید، هر دو دست را دوباره محکم بگیرید.
مقدار پیشنهادی: پنج تا ده ثانیه در هر نوبت، با حمایت کامل در صورت نیاز.
در شروع، پاها را به هم نچسبانید، چشمها را نبندید و روی یک پا نایستید. این شکلهای دشوارتر فقط زمانی مناسباند که متخصص آنها را با توجه به وضعیت فرد تأیید کرده باشد.
برای بسیاری از سالمندان، شروع کوتاه و منظم عملیتر از یک جلسه طولانی است. جدول زیر نمونهای ابتدایی است و باید با وضعیت جسمانی، سابقه پزشکی و توانایی فرد تنظیم شود.
بخش تمرینمقدار آغازین پیشنهادیگرم کردن با راه رفتن آرام۱ تا ۳ دقیقهتمرینهای نشسته مانند صاف کردن زانو و خم کردن آرنجهر حرکت ۵ تا ۸ تکرارتمرینهای قدرتی با تکیهگاههر حرکت ۵ تا ۱۰ تکرار، در حد توانتمرین تعادل۵ تا ۱۰ ثانیه با حمایت کاملپایان تمرین و استراحتچند دقیقه تا بازگشت تنفس به حالت عادی
در هفته اول میتوان دو یا سه جلسه کوتاه را امتحان کرد، به شرط آنکه تمرین برای فرد ایمن باشد. سپس، اگر خستگی غیرعادی یا درد ایجاد نشد، مدت یا تعداد تکرارها بهآرامی افزایش پیدا کند. لازم نیست همه ۱۰ حرکت در یک جلسه انجام شوند.
راهنمای سازمان جهانی بهداشت برای سالمندان، در کنار فعالیت هوازی و تمرین قدرتی، بر فعالیتهای چندجزئی شامل تعادل و قدرت در سه روز یا بیشتر از هفته تأکید دارد. این توصیه هدفی کلی است؛ فرد کمتحرک یا دارای بیماری باید از سطحی پایینتر و متناسب با توانایی خود شروع کند.
ورزش نباید باعث درد شدید یا احساس خطر شود. در صورت بروز درد قفسه سینه، تنگی نفس غیرعادی، سرگیجه شدید، ضعف ناگهانی یا احساس غش، تمرین را فوراً متوقف کنید و در صورت شدید بودن یا ادامه علائم، کمک پزشکی فوری بگیرید.
اگر پس از تمرین درد مفصلی افزایش پیدا میکند، تعادل بدتر شده یا خستگی تا مدت طولانی ادامه دارد، شدت و نوع تمرین باید بازبینی شود. سالمندان دارای پوکی استخوان شدید، جراحی اخیر، بیماری قلبی کنترلنشده یا سابقه سقوط مکرر ممکن است به برنامه اختصاصی نیاز داشته باشند.
شروع با تمرین سنگین: افزایش ناگهانی مدت یا تعداد تکرارها میتواند باعث خستگی و درد شود. بهتر است پیشرفت تدریجی باشد.
استفاده از صندلی نامناسب: صندلی چرخدار، سبک یا لق برای تکیهگاه تمرین ایستاده مناسب نیست.
نادیده گرفتن درد و سرگیجه: درد تیز، سرگیجه یا تنگی نفس غیرعادی را نشانهای برای ادامه دادن تلقی نکنید.
تمرین تعادل بدون حمایت: کنار گذاشتن تکیهگاه، بستن چشمها یا ایستادن روی یک پا ممکن است خطر سقوط را افزایش دهد؛ بهویژه اگر فرد سابقه زمینخوردن دارد.
انتظار نتیجه فوری: بهتر شدن قدرت و توانایی حرکتی معمولاً به تداوم تمرین، تنظیم مناسب شدت و شرایط فرد بستگی دارد.
فعالیت سبک و متناسب میتواند در بسیاری از روزها انجام شود، اما نوع و شدت تمرین اهمیت دارد. تمرین قدرتی و تعادلی باید با توجه به توانایی، خستگی و وضعیت پزشکی تنظیم شود. لازم نیست فرد تازهکار هر روز همه تمرینها را انجام دهد.
یک ورزش واحد برای همه بهترین نیست. برنامه مناسب معمولاً ترکیبی از فعالیت هوازی، تمرین قدرتی، تحرک مفاصل و تمرین تعادل است. انتخاب تمرین باید بر اساس توانایی حرکتی، بیماریهای زمینهای و هدف فرد صورت گیرد.
بسیاری از افراد دارای درد زانو میتوانند با انتخاب حرکت مناسب و تنظیم دامنه تمرین فعالیت داشته باشند، اما علت و شدت درد مهم است. اگر درد شدید، تازه یا رو به افزایش است، ابتدا باید ارزیابی پزشکی انجام شود. هیچ حرکتی نباید با فشار از میان درد شدید ادامه پیدا کند.
برای فرد کمتحرک، حتی چند دقیقه فعالیت سبک در هر نوبت میتواند نقطه شروع مناسبی باشد. مقدار تمرین باید بهتدریج و متناسب با توانایی فرد افزایش پیدا کند. مدت مشخص و یکسانی برای همه سالمندان وجود ندارد.
بسیاری از تمرینهای مقدماتی به تجهیزات ورزشی نیاز ندارند. یک صندلی محکم، فضای بدون مانع و کفش مناسب میتوانند برای شروع کافی باشند. استفاده از وزنه یا وسیله کمکی باید متناسب با توانایی فرد و در صورت لزوم با راهنمایی متخصص باشد.
ورزش سالمندان در خانه میتواند با چند حرکت ساده و قابلتنظیم آغاز شود. راه رفتن آرام، نشستن و برخاستن از صندلی، تقویت پاها و بازوها و تمرین تعادل با تکیهگاه، نمونههایی از فعالیتهایی هستند که میتوان با توجه به توانایی فرد انتخاب کرد.
اصل مهم، ایمنی، استمرار و پیشرفت تدریجی است؛ نه انجام همه حرکات در یک روز یا رسیدن سریع به تعداد تکرار زیاد. اگر سالمند بیماری زمینهای، درد قابلتوجه یا سابقه زمینخوردن دارد، برنامه باید متناسب با شرایط او تنظیم شود.
اگر این راهنما برایتان مفید بود، آن را با سالمندان خانواده یا مراقبان آنها به اشتراک بگذارید. برای انتخاب برنامهای متناسب با شرایط فرد، از پزشک یا متخصص فیزیوتراپی کمک بگیرید.
نویسنده: دکتر فرزانه اویسی ثانی