گاهی اوقات لازم نیست درمورد چیزی توضیح مبسوط بدهیم، یا فلسفه بافی کنیم و یا شعار بدهیم کافیست نگاهی به جامعهی اطراف بیندازیم و واقعیتهای عریان و تلخی را ببینیم:
در بستگانم دختری را سراغ دارم که خواسته روی پای خودش بایستد و درآمدی برپایهی تلاش و خلاقیت خودش داشته باشد، بماند که بارها به زمین خورده و سود و سرمایه را باخته، و به همین دلیل و البته دلائل دیگر با سیستم و دم ودستگاه هم مشکل پیدا کرده و دل خوشی از روزگار ندارد، ولی شنیدم اخیرا تیشرتهایی را تولید کرده که روی آن اشعار فارسی با قلم زیبا نقش یافته.
نمیدانم موفق شده آن را وارد بازار کند یا هنوز نتوانسته.
ذهن من ناخودآگاه فامیل دیگرمان را کنار این دختر گذاشت که پسر یکی از مدیران در همین سیستم است و اتفاقا این آقازاده برای کار اقتصادی تجارت وارد کردن چادر مشکی را انتخاب کرد. بگذریم که یک بار ورشکست هم شده و هستی پدر و مادرش را هم به باد داد. در حال حاضر هم نمیدانم به کدام مشغله و فعالیتی است.
بهرحال دغدغهی حال حاضر من این است که کدامیک از این دو جوان میتوانند آیندهی ایران را بسازند؟
البته اگر قرار است ایران ساخته شود....
نظر شما چیست؟