وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺎﻱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻛﻦ .( الضحى ١١)
آیا از نعمتهایی که در اختیار ماست حرفی میزنیم؟
آیا اصلا به آنچه در اختیار داریم فکر میکنیم؟
یا عادت داریم به نداشتهها و آرزوهای دست نیافتنی بپردازیم؟
عادت داریم آنچه را نداریم بخواهیم؟ و وقتی آن را پیدا کردیم دوباره میل چیز دیگر کنیم؟
آیا آنچه امروز داریم خواستههای دیروز مانیست؟
مدتها به دنبال رسیدن به خواستهای هستیم، برایش تلاش میکنیم، دعا و حتی نذر و نیاز میکنیم و وقتی به آن خواسته میرسیم انگار از همان ابتدا وجود داشته و برایمان کاملا عادی میشود.
ما نه تنها نیمهی خالی از آب لیوان را میبینیم که حتی اصلا آب را هم نمیبینیم.
حالا با خودتان فکر کنید اگر بخواهید به این آیهی قرآن عمل کنید چه میکنید؟
« ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺎﻱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻛﻦ »
بسمالله شروع کنید...
نفس کشیدن و هوایی برای آن
توان غذا خوردن
نعمتهای خوراکی موجود
توان دیدن
و زیبائیهایی بینهایتی که میتوان دید
توان شنیدن
و اصوات مفید و زیبائی که می توان شنید.
توانائی لمس
تپش قلب
جریان خون
نعمت تفکر و استدلال
احساس
محبت
عشق
حتی تنفر
بچهها
خانواده
پدر و مادر
شهر
کشور
و........
بگوئید...
آرزوهای گذشته که امروز محقق شده
آرزوهای بزرگ و اهداف بزرگی که میتوانید در سر بپرورانید...
توانائی های که دارید وقبلا در آن ناتوان بودید
توانائیهای بالقوهای که در وجودتان هست و به آن امید دارید و برایش برنامهریزی می کنید...
بازهم بگوئید...
هرروز بگوئید
هر لحظه بگوئید.
به قول سعدی
« هرنفسی که فرو میرود ممد حیات است
و چون برآید مفرح ذات
پس در هر نفسی دونعمت موجود است وبر هر نعمتی شکری واجب
از دست و زبان که برآید
کز عهدهی شکرش به در آید
بنده همان به که زتقصیر خویش
عذر به درگاه خدا آورد. »
پس...
و اما بنعمه ربک فحدث.
شما هم نعمتی را بگوئید....