
داستان در مورد دختربچه ی یتیمی به اسم اولیویاست که توی یه پرورشگاه زندگی میکنه و نمیتونه حرف بزنه.
اولیویا میتونه یه سری شبح کنار خودش ببینه و از اونجایی که نمیتونه حرف بزنه، همه ی کسایی که توی اون پرورشگاه هستن ازش یه جورایی میترسن و هیچ کس نزدیکش نمیشه و ازش دوری میکنن.
تنها دارایی اولیویا یه دفترچه ی سبزرنگه که از مادرش براش به یادگار مونده و توش یه سری نوشته و نقاشی داره. از نوشته های توی دفتر میشه فهمید که مادرش دچار جنون شده و آخرین حرفی که توی اون دفتر خطاب به دخترش نوشته، اینه که از اگه میخوای در امان باشی، از گالانت دوری کن.
یه روز یه نامه به پرورشگاه فرستاده میشه و گویا از طرف دایی اولیویاست که میگه ما دنبالت میگردیم و دوست داریم به خونه بیای. به.. گالانت..!
متوجه میشیم که گالانت اسم عمارتیه که مادرش اونجا زندگی میکرده و الان اعضای خونواده اش اونجان و این چند سال دنبالش میگشتن و امیدوارن یه روزی اولیویا رو پیدا کنن و اون بره پیششون.
به گالانت!
جایی که آخرین حرف مادرش این بوده که اگه میخوای در امان باشی از اونجا دور باش!
قصه قصه ی معمای گالانت و سرنوشت اولویاست. این دختربچه ی ساکت مرموز نترس...
خببببب همین اول بگم که عالی بود! معرکه! خفن! بی نظیر! خدا!
کتاب خیلیییییی خوب بود و من واقعا دوسش داشتم. یه فضای خیلی دارک و مرموز و رازآلود داشت.
خیلی توصیفای دقیقی داشت و من کاااملا میتونستم خودمو توی اون فضا تصور کنم. توی یه عمارت متروکه ی بزرگ تاریک تسخیر شده! کامل میتونستم حسای اولیویا رو درک کنم و عمیقا باهاش ارتباط گرفتم (قلب)
خیلی ایده ی کتاب رو دوست داشتم. خیلی تک و بی نظیر بود. درسته که فانتزی بود ولی اصلا غیرقابل باور نوشته نشده بود و من وقتی تمومش کردم، شب بود. رفتم لب پنجره و به تکون خوردن درختا و تاریکی بیرون نگاه کردم و ته دلم حس میکردم که آره! واقعی بود! و داشتم به این فکر میکردم که الان یه جایی از این دنیا یه دختری به اسم اولیویا از پنجره ی عمارت گالانت به بیرون نگاه میکنه و منو میبینه و منم سنگینی نگاهش روی خودم رو عمیقا حس کردم!!!
میدونم به نظر خنده دار میرسه ولی واقعا ایده ی کتاب برام باورپذیر بود و انقدر خوب و جذاب نوشته شده بود که من با درد تمومش کردم چون اصلا دلم نمیخواست ازش جدا بشم!
وقتی میخوندمش بدنم مور مور میشد و مرز بین خیال و واقعیت رو گم کرده بودم و اینه که برام یه کتاب رو جذاب میکنه. جوری نوشته شده باشه که اصلا متوجه نشی الان کجایی! رو تخت دراز کشیدی یا توی اون قصه کنار اون شخصیتایی :)
داخل کتاب یه سری نقاشی هم هست و نظر من؟ اگه میخواید بخونیدنش، حتما یه شب ساکت و آرووم رو انتخاب کنید.با یه نور خیلی ملایم و شاید یه شمع.. جوری داخل گالانت قرار میگیرید که یادتون میره اصلا الان کجای دنیایید :)
خیلی من رو یاد سریال Stranger things مینداخت. با اینکه فضاشون کاملا با هم فرق داشت ولی اگه بخونیدش خودتون متوجه میشید چی میگم :)))
من واقعا از خوندنش و از قلم نویسنده اش لذت بردم. خیلی زیبا بود. و از اونجایی که این اولین کتابی بود که از ویکتوریا شواب میخوندم، تصمیم گرفتم برم سراغ بقیه ی کتاباش و اونا رو هم بخونم :))