
داستان در مورد زن و شوهریه که یه مهمونی شام ترتیب میدن و دو تا از دوستاشون، یه خانم و یه آقا، رو دعوت می کنن٫
هر جفت این مهمونا مجردن و همسراشون رو از دست دادن و هدف این مهمونی هم آشنا کردن این دو نفر با همدیگه ست و قصه ایی که هر کدوم از این ۴ شخصیت دارن و ما کم کم در جریانشون قرار میگیریم
نظر من در موردش:
خب من دوسش داشتم. با دید یه کمدی عاشقانه رفتم ببینمش اما کارگردان قبل شروع نمایش اومد گفت هر جا دوست داشتید راحت بخندید و هر جا خواستید راحت گریه کنید!
برام خیلی عجیب بود این حرف که چطور یه نمایش کمدی میتونه اونقدر احساسات متضادی رو ایجاد کنه و جدیش نگرفتم :))))
نمایش با صحنه های کمدی شروع شد و کم کم مابین همین صحنه های خنده دار، صحنه هایی اتفاق می افتادن که واقعا اشک آدمو در میاوردن و من یه صحنه انفدر بلند گریه کردم که خانمی که کنارم نشسته بود بغلم کرد بهم دستمال کاغذی داد :)))))
و خب صحنه های خنده دارش هم تا حد قابل قبولی تونستن ما رو بخندونن :)
این تضاد احساساتش رو خیلیییی دوست داشتم و به نظرم خیلی هنر و مهارت میخواد که تو محاطب رو انقدر احساساتی کنی که اسکش دربیاد و قلبش فشرده بشه و بعد بلافاصله بخندونیش :))))
چیزی که در موردش دوست نداشتم، صحنه ایی بود که گیتاریست وارد سن شد و خب هم اجراش خیلی ضعیف بود هم کاملا اضافی و بی مورد بود به نظرم :/
همین :)