وقتی کاری می‌کنی، بالاخره یک جایش هم ممکن است ایراد داشته باشد. خودم هم خیلی وقت‌ها بعد از تمام شدن یک کار، فکر می‌کنم کاش فلان قسمتش را جور دیگری انجام داده بودم. برای همین، با شنیدن ایراد کارم مشکلی ندارم. چیزی که سخت می‌فهمم، این است که چطور می‌شود بدون اینکه بدانیم کاری درست انجام شده یا نه، از آن برای خنداندن بقیه استفاده کنیم.
یک بار یکی از مدیران جلوی همه همکارها درباره کارم چیزی گفت و خندید و همه پشت‌بندش خندیدند. همان لحظه مطمئن نبودم حرفش درست است یا نه. تشکر کردم و بعد رفتم بررسی کردم. دیدم کار درست بوده. زنگ زدم، اول از توجهش تشکر کردم و بعد توضیح دادم. گفت: «آهان، آره! حق با توئه، من اشتباه متوجه شده بودم.» آخر تماس هم تشکر کردم و تمام.
البته برای جمعی که خندیده بودند، تمام نشده بود؛ آن‌ها فقط بخش اول ماجرا را شنیده بودند که کار من پر از ایراد و غلط‌های فاحش‌بوده؛ آن‌قدر فاحش که مدیر بی‌تخصص به من خندیده بود. اینکه کار درست بوده و اشتباه برداشت شده، پشت تلفن ماند.
من منتظر عذرخواهی نبودم. بیشتر با خودم فکر می‌کردم اصلاً چرا باید چنین اتفاقی بیفتد؟ درباره کاری حرف می‌زدیم که تخصص من بود و کسانی که به آن می‌خندیدند، حتی قدم اول انجام دادنش را هم بلد نبودند. خب می‌شد قبل از شوخی، یک سؤال پرسید. شاید توضیحی وجود داشت که نشنیده بودند؛ که داشت.
به نظرم بخشی از کار روابط عمومی همین‌جاست؛ توجه به اینکه حرف‌هایمان چه تصویری از آدم‌ها می‌سازد. گاهی ما از شوخی خودمان رد شده‌ایم، ولی بقیه هنوز یک همکار را با همان حرف قضاوت می‌کنند. بعد هم می‌گوییم: «شوخی کردم، چرا جدی گرفتی؟» درحالی‌که شوخی برای گوینده چند ثانیه طول کشیده، ولی برای کسی که کارش سوژه شده، ممکن است تازه شروع ماجرا باشد.
محیط کار بدون شوخی برای خود من هم خسته‌کننده است. اما وقتی برای خنداندن جمع، کار یک نفر را مسخره می‌کنیم، باید حواسمان باشد داریم درباره چیزی حرف می‌زنیم که او بابتش وقت و انرژی گذاشته و قرار است با آن شناخته شود.
دیکته ننوشته که غلط ندارد. کسی که کار می‌کند هم ممکن است اشتباه کند. فقط قبل از اینکه غلطش را با صدای بلند اعلام کنیم، مطمئن شویم سواد تشخیص درست و غلطش را داریم؟! شاید ایراد از دیکته نباشد، از سواد ما باشد.
