نمی‌دانم شما هم این‌طوری بودید یا نه، ولی من از همان بچگی برای امضایم بیشتر از خیلی چیزهای دیگر وقت گذاشته‌ام! هنوز درست نمی‌دانستم قرار است در آینده چه‌کاره شوم، چه شغلی داشته باشم یا اصلاً چه جور آدمی از آب دربیایم، اما یک چیز برایم روشن بود؛ امضایم باید خاص باشد!
یادم هست امضای بزرگ‌ترها را با دقت نگاه می‌کردم. مخصوصاً آن‌هایی که آخر امضایشان یک خط بلند می‌کشیدند یا چند تا پیچ‌وتاب عجیب به اسمشان می‌دادند. به نظرم خیلی آدم‌های مهمی بودند. انگار هرچه امضا ناخواناتر بود، صاحبش هم شخصیت پیچیده‌تر و جایگاه بالاتری داشت! من هم روی کاغذهای باطله و گوشه دفترها تمرین می‌کردم تا بالاخره چیزی طراحی کنم که به اندازه کافی شبیه امضای یک آدم مهم باشد.
جالب اینجاست که تمام تلاشمان این بود امضایی بسازیم که هیچ‌کس نتواند از رویش اسممان را بخواند. یعنی اسم خودمان را آن‌قدر می‌پیچاندیم و خط می‌زدیم تا دیگر هیچ شباهتی به خودمان نداشته باشد! بعد هم از اینکه کسی نمی‌توانست آن را تقلید کند، احساس غرور می‌کردیم. البته معمولاً خودمان هم نمی‌توانستیم دو بار پشت سر هم دقیقاً شبیهش را بکشیم!
حالا که فکر می‌کنم، امضا احتمالاً یکی از اولین تلاش‌های ما برای ساختن یک هویت شخصی بوده. قبل از اینکه بفهمیم واقعاً چه ویژگی‌هایی داریم، سعی می‌کردیم با چند خط و منحنی نشان بدهیم که با بقیه فرق داریم. دلمان می‌خواست چیزی داشته باشیم که فقط مال خودمان باشد؛ یک نشانه کوچک که بگوید این منم، نه هیچ‌کس دیگر.
اما یک تناقض بامزه هم این وسط هست. ما برای اینکه خودمان را معرفی کنیم، چیزی ساختیم که قرار نبود کسی از آن سر دربیاورد! اسممان را ناخوانا کردیم تا شناخته شویم.
شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا همین باشد که امضا قرار است نشانه هویت ما باشد، اما گاهی کمترین شباهت را به چیزی دارد که واقعاً هستیم.
راستی، شما هنوز همان امضایی را می‌زنید که در مدرسه برایش کلی تمرین کرده بودید، یا آن آدم مهمِ خیالی بالاخره امضایش را عوض کرد؟!
