
دیروز تصمیم گرفتم کیفم رو مرتب کنم. البته «مرتب کردن» توی زندگی من اسم محترمانهی یه عملیات باستانشناسیه! چون معمولاً هرچی دنبالش میگردم پیدا نمیکنم، ولی در عوض یه مشت وسیله پیدا میکنم که نمیدونم کی خریدمشون، چرا خریدمشون و اصلاً چطوری سر از کیف من درآوردن!
این بار سه تا کلید پیدا کردم. یکی نقرهای، یکی با سر آبی و سومی انقدر قدیمی بود که احتمالاً اگه میبردمش پیش قفل خودش، میگفت ببخشید شما؟!
نشستم کف اتاق و شروع کردم به بررسی سوابق این سه متهم. اولی مال خونهای بود که سالها پیش ازش اسبابکشی کرده بودم. دومی هیچ سابقهای توی حافظهام نداشت. سومی هم کلاً مجهولالهویه بود.
سه تا کلید داشتم، بدون اینکه بدونم حتی یکیشون به چه دردی میخوره. تازه این فقط موجودی کیفم بود!
یه لحظه فکر کردم من توی زندگیام هم از این کلیدها کم ندارم. شماره آدمهایی که سالهاست باهاشون حرف نزدم ولی هنوز توی گوشیم هستن. لباسهایی که نگه داشتم برای یه روز خاص که احتمالاً دیگه خودش هم از اومدن ناامید شده. دورههایی که ثبتنام کردم و نصفه ول کردم. فایلهایی که اسمشون رو گذاشتم «مهم» و الان حتی نمیدونم چرا مهم بودن!
از همه بدتر، جوابهایی که سه سال بعد از یه بحث به ذهنم میرسن. واقعاً دلم میخواد به طرف پیام بدم بگم ببخشید، درباره اون بحث سال ۱۴۰۲، من تازه یه جواب خیلی خوب پیدا کردم. وقت داری؟!
خلاصه مغز من بیشتر از اینکه مغز باشه، انبار وسایل گمشدهست. با این تفاوت که توی انبار وسایل گمشده، بالاخره یه نفر دنبال وسایلش میاد. اینجا همهچی برای همیشه اقامت داره.
ولی وسط این مسخرهبازیها یه چیزی فکرم رو درگیر کرد. چرا اینهمه چیز بیمصرف رو نگه میدارم؟
شاید چون نگه داشتن خیلی راحتتر از دور انداختنه. برای نگه داشتن لازم نیست تصمیم خاصی بگیری. فقط میذاریش یه گوشه و تمام. ولی دور انداختن یعنی قبول کنی دیگه به کارت نمیاد.
قبول کنی یه دوره تموم شده، یه آدم دیگه توی زندگیات نیست، یه برنامه هیچوقت اجرا نشده یا اون آدمی که قرار بود بشی، فعلاً هیچ برنامهای برای اومدن نداره.
ما آدمها هم که ماشاالله توی قبول کردن این چیزها استعداد ویژهای داریم! انقدر یه چیزی رو نگه میداریم تا یا خودش بپوسه یا ما یادمون بره اصلاً چرا نگهش داشتیم.
آخرش دو تا از کلیدها رو انداختم دور و سومی رو نگه داشتم. نمیدونم چرا. احتمالاً چون دلم نیومد هر سه نفر رو توی یه روز اخراج کنم!
امروز صبح داشتم از خونه میرفتم بیرون که دیدم کلید همیشگیام نیست.
کیفم رو زیرورو کردم. کشوها رو گشتم، جیب لباسهام رو چک کردم، حتی یخچال رو هم باز کردم. حالا نخندین! سابقه دارم.
بعد چشمم افتاد به همون کلید قدیمی که دیروز نگه داشته بودم.
گفتم بذار اینم امتحان کنم.
چرخوندمش.
در باز شد!
چند ثانیه فقط به قفل نگاه کردم. بعد به دو تا کلیدی فکر کردم که دیروز با اعتمادبهنفس کامل انداخته بودم دور.
حالا از صبح دارم فکر میکنم نکنه توی زندگیام هم یه عده رو همینطوری حذف کردم؟ فقط چون یادم رفته بود یه زمانی چه دری رو برام باز میکردن؟
نکنه بعضی چیزهایی که فکر میکنیم دیگه به هیچ دردی نمیخورن، اتفاقاً هنوز به درد میخورن و این ماییم که یادمون رفته کجا باید ازشون استفاده کنیم؟
البته یه احتمال دیگه هم هست.
شاید بعضی درها واقعاً باید بسته بمونن، حتی اگه کلیدشون هنوز توی جیبمون باشه.
فعلاً که از کل این ماجرا فقط یه نتیجه قطعی گرفتم:
من دیگه حق ندارم بدون حضور یه آدم عاقل کیفم رو مرتب کنم!