دیروز یه دفتر پیدا کردم که چند سال پیش خریده بودمش. هنوز یه کلمه توش ننوشتم. یادمه موقع خریدنش کلی ذوق داشتم، بعد گفتم حیفه همین‌جوری توش بنویسم، بذار اولین صفحه‌ش یه چیز درست‌وحسابی باشه.
خب ظاهراً تو این چند سال هیچ حرف درست‌وحسابی‌ای نداشتم!
حالا این هیچی. یه عطر دارم که برای یه موقعیت خاص نگهش داشتم. چند تا شمع هم دارم که اگه برق کل تهران بره، باز دلم نمیاد روشنشون کنم. لباس‌هایی هم هست که قراره وقتی لاغر شدم بپوشم. البته تا اون موقع احتمالاً از مد افتادن.
داشتم به این خرت‌وپرت‌ها نگاه می‌کردم که یهو دیدم من کلاً با زندگیم همین کار رو می‌کنم. سفر؟ بعداً. یه تصمیم مهم؟ بذار شرایط بهتر بشه. خوش گذروندن؟ فعلاً کار داریم!
انگار یه خانم دیگه قراره از راه برسه که هم پول داره، هم وقت، هم هیکل خوب، هم اعصاب درست‌وحسابی. منم این وسط فقط دارم وسایلشو گردگیری می‌کنم!
دیروز لج کردم، دفتر رو باز کردم و یه چیزی توش نوشتم. حتی قشنگ هم نشد. شمع رو هم روشن کردم.
فقط اون عطره هنوز مونده. آخه واقعاً آدم یه عطر چند میلیونی رو بزنه بره نون بخره؟!
بعد با خودم گفتم خب مگه قراره کجا بری؟ مراسم افتتاحیه زندگی جدیدت؟!
حالا شما بگید، چه چیزی رو خریدید که انقدر عزیزه هنوز جرئت استفاده ازش رو ندارید؟
