
من از اون آدمهاییام که ممکنه وسط تعریف کردن بدبختیشون بپرسن: «سیبزمینی هم سفارش بدیم؟» بعد خودم از خودم بدم میاد. زن حسابی، داشتی میگفتی دیگه هیچی برات معنی نداره. سیبزمینی دقیقاً کجای این بیمعنایی جا میگیره؟
توی فیلمها آدمی که خبر بد میشنوه، غذاش رو پس میزنه، میره کنار پنجره و به جایی دور خیره میشه. من احتمالاً قبل از رفتن کنار پنجره میپرسم: «پس اینو میذارین یخچال؟» نمیدونم چرا توی تصورمون، غم باید آدم رو از تمام کارهای معمولی معاف کنه. انگار اگه هنوز حواست به خراب نشدن غذاست، اونقدرها هم حالت بد نیست. لطفاً برگرد، هر وقت اشتها کاملاً قطع شد دوباره مراجعه کن.
خودم هم این حسابکشی رو بلدم. یه بار وسط روزی که واقعاً حالم خراب بود، به چیز مسخرهای خندیدم و بلافاصله حس کردم دارم تقلب میکنم. هنوز اتفاقی نیفتاده بود که حالم بهتر بشه. خبری نرسیده بود، مشکلی حل نشده بود. فقط یه چیز واقعاً خندهدار بود. ولی من حتی همونجا هم باید برای خودم توضیح میدادم که این خنده به معنی پس گرفتن تمام گریههای قبلی نیست.
بدن البته زیاد وارد این بحثها نمیشه. ممکنه تو هنوز مشغول مرور جملهای باشی که یکی سه ساعت پیش گفته، ولی اون اعلام میکنه که وقت دستشوییه. همینقدر بیملاحظه. تو داری به آینده فکر میکنی، اون جوراب خیس رو تحمل نمیکنه. گاهی از این همه بیربطی حرصم میگیره؛ دلم میخواد لااقل اجزای خودم بفهمن چه موقعیت مهمی پیش اومده.
بعد میبینم نصف شب شده، هنوز ناراحتم و جلوی یخچال ایستادم. نورش افتاده توی صورتم و دارم درِ ظرفها رو یکییکی باز میکنم. معلوم نیست دنبال چیام. بالاخره یه لقمه میگیرم، ایستاده میخورم و دوباره به همون جمله فکر میکنم.
بعد یه لقمه دیگه. این یکی با خیارشور.