
یکبار از خودم پرسیدم اگر قرار باشد آدمها را همانطور که هستند بپذیرم، پس تکلیف خودم چه میشود؟
سؤال عجیبی بود. چون من هم مثل خیلیها سالها فکر میکردم تحمل کردن یکی از نشانههای بلوغ است. اینکه زود نرنجم، سخت نگیرم، از کنار بعضی حرفها بگذرم و برای رفتارهای عجیب آدمها دلیلی پیدا کنم. اصلاً انگار هرچه بیشتر بتوانی چیزی را به روی خودت نیاوری، آدم فهمیدهتری هستی.
اما یک جای این ماجرا ایراد دارد.
مثلاً کسی حرفی میزند که ناراحتت میکند. با خودت میگویی حتماً روز بدی داشته. بار دوم میگویی شاید منظورش این نبوده. بار سوم فکر میکنی احتمالاً من زیادی حساسم. بعد یک روز به خودت میآیی و میبینی برای تمام رفتارهای او توضیحی پیدا کردهای، جز برای ناراحتی خودت.
ما گاهی آنقدر در فهمیدن دیگران مهارت پیدا میکنیم که یادمان میرود خودمان را هم بفهمیم.
البته قرار نیست با اولین اختلافنظر، آدمها را از زندگیمان حذف کنیم. آدمیزاد موجود پیچیدهای است. گاهی بیملاحظه میشود، گاهی اشتباه میکند، گاهی حتی نمیفهمد چه آسیبی زده. من هم احتمالاً بارها همان آدمی بودهام که کسی مجبور شده تحملش کند.
ولی فکر میکنم تفاوت مهمی هست میان تحمل کردن اشتباه یک آدم و تحمل کردن الگویی که مدام تکرار میشود. میان فرصت دادن به کسی برای بهتر شدن و فرصت دادن به او برای دوباره آسیب زدن.
چیزی که بیشتر از همه ذهنم را درگیر میکند این است که چرا گاهی از آدمهایی که دوستشان داریم کمتر از غریبهها انتظار احترام داریم؟ چرا رفتاری که از یک همکار معمولی نمیپذیریم، از یک دوست قدیمی میپذیریم؟ شاید چون خاطرهها برایمان نوعی بدهکاری میسازند. انگار چون کسی روزی برایمان عزیز بوده، امروز هم حق دارد هر طور خواست رفتار کند.
این روزها دارم به این فکر میکنم که شاید بلوغ همیشه در بیشتر تحمل کردن نباشد. شاید گاهی در تشخیص لحظهای باشد که باید گفت: من تو را میفهمم، اما قرار نیست هزینه تمام آنچه را که هستی، من پرداخت کنم.
هنوز جواب دقیقی برای این سؤال ندارم که آدمها را تا کجا باید تحمل کرد.
فقط میدانم یک جایی از این مسیر، اگر برای نگه داشتن رابطهای مجبور شوی مدام خودت را کوچکتر کنی، دیگر اسمش صبوری نیست.
شاید فقط داری خیلی مؤدبانه از زندگی خودت کنار میروی.