فکر می‌کنم اگر هوش مصنوعی بودم و مامانم کاربرم بود، احتمالاً اولین هوش مصنوعی تاریخ می‌شدم که خودش داوطلبانه درخواست خاموشی می‌داد!
نه به خاطر حجم درخواست‌ها. به خاطر اینکه مامانم استاد نوشتن پرامپت‌های متناقضه؛ بدون اینکه حتی بدونه پرامپت چیه.
مثلاً صبح با این دستور روشن می‌شدم:
«یه دختر مستقل و موفق باش که روی پای خودش وایسه، از هیچ‌کس حساب نبره، تصمیم‌های بزرگ بگیره، ولی قبل از بیرون رفتن بگه کجا می‌ره، با کی می‌ره، کی برمی‌گرده و چرا اصلاً لازمه بره!»
سیستم: درخواست شما دارای تناقض است.
مامان: «تو زیادی سخت می‌گیری. دختر خانم فلانی همه این کارا رو می‌کنه!»
احتمالاً همون‌جا اولین باگ جدی شخصیت من شکل می‌گرفت.
بعد نوبت پرامپت شغلی می‌رسید:
«یه کار خوب پیدا کن. حقوقش زیاد باشه، محیطش سالم باشه، قدر تو رو بدونن، پیشرفت کنی، ولی انقدر کار نکن که خسته بشی. شبم زود بیا خونه.»
من سه میلیون موقعیت شغلی رو بررسی می‌کردم و با شرمندگی می‌نوشتم: «متأسفانه موردی با مشخصات درخواستی یافت نشد.»
مامان جواب می‌داد: «پس این همه درس خوندی برای چی؟»
و این‌طوری بود که به جای هوش مصنوعی، دچار اضطراب مصنوعی می‌شدم.
اما سخت‌ترین پرامپت مامان احتمالاً فقط سه کلمه داشت:
«خودت باید بفهمی!»
من که تمام فلسفه وجودم بر دریافت دستورهای واضح بنا شده، باید از روی تغییر لحن یک «باشه»، سکوت بعد از یک «هیچی» و شدت بسته شدن درِ کابینت، خواسته واقعی کاربر رو تشخیص می‌دادم.
تازه اگر می‌پرسیدم «منظورت دقیقاً چیه؟»، با پاسخ «ولش کن!» مواجه می‌شدم.
و همه می‌دونیم «ولش کن» از زبان مادر، تنها دستوریه که اجرای واقعی اون می‌تونه به نابودی کل سیستم منجر بشه!
احتمالاً هر چند وقت یک بار هم مامان تصمیم می‌گرفت نسخه جدیدی از من منتشر کنه.
فرزانه ۲.۰: کمتر بحث کنه.
فرزانه ۳.۰: بیشتر به خودش برسه.
فرزانه ۴.۰: انقدر به خودش نرسه که فکر کنه همه‌چی دل‌بخواهیه!
و من هر بار باگ‌های نسخه قبلی رو به ارث می‌بردم و قابلیت‌های جدیدی به اسم «عذاب وجدان» و «نگرانی از آینده» دریافت می‌کردم.
ولی یه چیزی هست که هرچی بهش فکر می‌کنم، می‌بینم مامان احتمالاً از همه مهندس‌های هوش مصنوعی بهتر می‌فهمیدش.
اینکه آدم‌ها قرار نیست همیشه خروجی درست داشته باشن.
گاهی باید بتونن اشتباه کنن، جواب ندن، تصمیم‌های عجیب بگیرن و حتی برخلاف تمام دستورهای قبلی زندگی کنن.
فکر می‌کنم اگر یک روز وسط پردازش همه این پرامپت‌ها هنگ می‌کردم و روی صفحه‌ام می‌نوشت: «من واقعاً نمی‌دونم دارم با زندگیم چی‌کار می‌کنم»، مامان اول یه کم غر می‌زد، بعد می‌پرسید:
«خب حالا غذا خوردی؟»
و من تازه می‌فهمیدم یه چیزهایی توی زندگی هست که اصلاً نیازی به پرامپت ندارن.
مثلاً اینکه حتی وقتی هیچ جواب درستی نداری، یکی هنوز نگران شام خوردنته.
البته پنج دقیقه بعد دوباره پیام می‌داد:
«راستی، اون کاری که گفتم چی شد؟»
و من برای هزارمین بار درخواست می‌کردم از دسترس خارج بشم! 😂
