
من از اون آدمهاییام که اگه ازشون بپرسی ساعت چنده، ممکنه اول برات تعریف کنن ساعت رو کی اختراع کرده، بعد یادشون بیفته یه خاطره از ساعت مچی باباشون دارن و آخرش هم بدون اینکه ساعت رو گفته باشن، بحث برسه به اینکه چرا آدمها همیشه دیر میفهمن چی براشون مهم بوده!
برای همین وقتی ازم میپرسن اگه یه ربع وقت داشته باشی دوست داری درباره چی حرف بزنی، اولین چیزی که به ذهنم میرسه اینه که یه ربع واقعاً کمه!
ولی اگه مجبور باشم فقط یه موضوع انتخاب کنم، دوست دارم درباره چیزهایی حرف بزنم که آدمها به هم نمیگن.
درباره اون «اشکالی نداره»هایی که اتفاقاً خیلی هم اشکال داشته. درباره پیامهایی که نوشتیم و پاک کردیم. درباره آدمهایی که دلمون میخواسته بمونن، ولی موقع رفتنشون فقط گفتیم «مراقب خودت باش». درباره اینکه چرا بعضی وقتها برای یه آدم غریبه توی تاکسی راحتتر درد دل میکنیم تا کسی که سالهاست میشناسیمش.
فکر میکنم بخش بزرگی از زندگی ما توی حرفهایی میگذره که هیچوقت زده نمیشن. بعد هم سالها با خودمون فکر میکنیم اگه اون روز فقط یه جمله دیگه گفته بودیم، چی میشد؟
البته احتمالاً وسط همین صحبت، یه خاطره بیربط هم تعریف میکنم، دو بار از موضوع خارج میشم، یه چیزی یادم میاد که باید توی گوشی یادداشتش کنم و وقتی یکی از ته سالن اشاره میکنه که وقتت تموم شده، تازه میگم: «حالا اصل حرفم این بود که…»
شاید هم تمام اون یه ربع رو صرف این کنم که بگم چقدر حیفه ما آدمها اینهمه کلمه بلدیم، ولی درست وقتی باید حرف بزنیم، چیزی برای گفتن پیدا نمیکنیم.
راستی، شما اگه فقط یه ربع وقت داشته باشین و مطمئن باشین همه واقعاً گوش میدن، درباره چی حرف میزنین؟
من بیشتر از موضوع حرفهاتون، کنجکاوم بدونم چه حرفی رو تا امروز نگه داشتین که بالاخره دلتون میخواد یکی بشنوه.