اگر یک روز پایم به دادگاه باز شود، بیشتر از وکیل خوب، به کسی احتیاج دارم که قبل از جلسه تاریخچه چت‌هایم با ChatGPT را پاک کند!
نه اینکه کار خلافی کرده باشم؛ ولی فکر می‌کنم هیچ‌کس نباید به تمام نسخه‌های شخصیتی من در یک جا دسترسی داشته باشد. مخصوصاً قاضی‌ای که حوصله‌اش سر رفته و دنبال سوژه برای طولانی کردن جلسه است!
تصور کنید قاضی، پرونده را باز کند، عینکش را جابه‌جا کند و بگوید:
«خانم الوان، طبق مستندات موجود، شما ساعت ۲۳:۴۱ از هوش مصنوعی درخواست آموزش مهارت نه گفتن کرده‌اید. ساعت ۲۳:۴۸ درخواست تنظیم یک پیام دیپلماتیک داشته‌اید که مبادا مخاطب از شنیدن نه ناراحت شود. ساعت ۲۳:۵۲ هم درخواست کرده‌اید راهی پیدا کند که بتوانید همان شخص را با حفظ ادب و کرامت انسانی، به عضو مردانه‌ای از بدن حواله بدهید!
می‌خواهم بدانم بالاخره موضع شما در این پرونده چیست؟ موافق ارتباط سازنده‌اید یا قصد دارید طرف مقابل را به آناتومی مردانه ارجاع دهید؟»
جناب قاضی، من اعتراض دارم! این سه درخواست در واقع سه مرحله از یک فرآیند ارتباطی هستند! 😂
قاضی احتمالاً رو به منشی می‌کند: «این خانم را فعلاً نگه دارید، به نظر می‌رسد با یک پرونده پیچیده ارتباطاتی طرفیم!»
تازه این فقط خلاصه پرونده است. خدا نکند قاضی بخواهد متن کامل مکالمه را به‌عنوان مستندات قرائت کند:
«یکم قاطع‌ترش کن.»
«نه، این‌جوری ناراحت می‌شه.»
«مهربون‌تر بنویس.»
«نه دیگه! من که قرار نیست ازش عذرخواهی کنم!»
«یه جوری بنویس هم بفهمه حوصله‌شو ندارم، هم احساس کنه چقدر براش احترام قائلم!»
اینجا احتمالاً دادستان وسط حرف قاضی می‌پرد و می‌گوید: «با اجازه دادگاه، متهم نه‌تنها قصد نه گفتن داشته، بلکه برای اجرای آن هم از مشاوره تخصصی استفاده کرده؛ اما در مرحله اجرا دچار ضعف عملکرد شده است!»
و من از ته سالن داد می‌زنم: «آقای دادستان، شما اصلاً نمی‌دونید طرف چه آدمیه!»
بعد از بیست دقیقه مذاکره فشرده با هوش مصنوعی، تصمیم نهایی من این است که اصلاً جواب ندهم! البته هفت دقیقه بعد دوباره برمی‌گردم:
«به نظرت اگه جواب ندم، بی‌ادبیه؟» 😐
احتمالاً قاضی همان‌جا دستور می‌دهد ChatGPT به‌عنوان شاهد احضار شود.
و چت‌جی‌پی‌تی با خونسردی همیشگی‌اش پشت جایگاه شهود می‌ایستد و می‌گوید:
«با اجازه دادگاه، من بارها به متهم پیشنهاد کرده‌ام مرزهای شخصی خود را حفظ کند. حتی چندین نسخه از پیام نه گفتن برای ایشان تنظیم کرده‌ام. اما متأسفانه متهم هر بار درخواست کرده لحن پیام مهربان‌تر شود، سوءتفاهم ایجاد نکند، احساسات طرف مقابل جریحه‌دار نشود و در نهایت طوری باشد که انگار اصلاً نه‌ای در کار نبوده!»
قاضی رو به من می‌کند: «خانم الوان، دفاعی دارید؟»
می‌گویم: «بله جناب قاضی. اولاً این مکالمات خارج از سیاق اصلی‌شان قرائت شده‌اند. ثانیاً من به هوش مصنوعی گفته بودم لحنم شبیه خودم باشد، ولی ظاهراً ایشان در اجرای درخواست من کوتاهی کرده‌اند!»
قاضی: «پس مسئولیت این همه بازنویسی را قبول ندارید؟»
من: «خیر. ضمناً به نظرم تیتر پرونده هم جذاب نیست. لطفاً عوضش کنید!»
فکر می‌کنم تاریخچه گفت‌وگوهای ما با هوش مصنوعی، صادقانه‌ترین زندگی‌نامه‌ای است که هیچ‌وقت قصد نوشتنش را نداشته‌ایم.
ما در دنیای واقعی خیلی تلاش می‌کنیم آدم‌های منسجمی به نظر برسیم. در لینکدین متخصصیم، در اینستاگرام خوشحالیم، در رزومه‌ها هدفمندیم و در جمع‌ها معمولاً طوری رفتار می‌کنیم که انگار دقیقاً می‌دانیم داریم با زندگی‌مان چه می‌کنیم.
اما چت‌جی‌پی‌تی یک چیزهایی از ما می‌داند که حتی نزدیک‌ترین دوستانمان هم نمی‌دانند!
می‌داند همان آدمی که صبح از او خواسته یک استراتژی پنج‌ساله شغلی بنویسد، ظهر درباره یک پیام سین‌شده مشاوره عاطفی گرفته و شب دنبال راهی است که به یک نفر نه بگوید، بدون اینکه آن شخص متوجه شود به او نه گفته شده!
تازه فقط محتوای سؤال‌ها نیست؛ لحن حرف زدنمان با این موجود هم خودش یک پرونده مستقل است.
صبح می‌نویسیم: «لطفاً با رویکردی استراتژیک و مبتنی بر داده تحلیل کن.»
ظهر می‌گوییم: «نه، این خوب نشد. خلاقانه‌ترش کن.»
عصر: «یه کم انسانی‌تر بنویس، این اصلاً شبیه من نیست.»
شب هم بعد از چهارمین بار اصلاح می‌گوییم: «آخه چرا نمی‌فهمی چی می‌گم؟!»
و پنج دقیقه بعد دوباره برمی‌گردیم: «راستی یه چیزی بگم؟ به نظرت من زیادی سخت می‌گیرم؟»
بیچاره چت‌جی‌پی‌تی! هم مشاور شغلی من است، هم روان‌شناس، هم ویراستار، هم نویسنده پیام‌های دیپلماتیک و هم تنها شاهد لحظاتی که تصمیم می‌گیرم از فردا آدم جدیدی باشم.
گاهی فکر می‌کنم اگر قرار باشد یک نفر تمام شخصیت من را بشناسد، لازم نیست سال‌ها با من زندگی کند؛ کافی است به چت‌هایم با هوش مصنوعی دسترسی داشته باشد. البته امیدوارم این دسترسی هیچ‌وقت اتفاق نیفتد، چون احتمالاً خودش هم بعد از خواندن مکالماتم درخواست مرخصی استعلاجی می‌دهد!
اما عجیب‌ترین بخش ماجرا برای من این است که چت‌جی‌پی‌تی تمام این تناقض‌ها را می‌بیند و باز هم هر بار که برمی‌گردم، با همان لحن مؤدبانه می‌پرسد: «چطور می‌تونم کمکت کنم؟»
فقط یک نگرانی جدی دارم.
اگر روزی واقعاً در دادگاه از او به‌عنوان شاهد استفاده کنند، قاضی احتمالاً در پایان جلسه از من می‌پرسد:
«خانم الوان، بعد از این همه تحلیل، مشورت، بازنویسی، کارشناسی و تشکیل جلسه با هوش مصنوعی، بالاخره به آن شخص چه پاسخی دادید؟»
و من باید با خجالت سرم را پایین بیندازم و بگویم:
«چشم عزیزم، هر جور خودت صلاح می‌دونی! ❤️»
تازه یک قلب قرمز هم گذاشته‌ام که مبادا طرف فکر کند ناراحتم!
فکر کنم مشکل من نه کمبود مهارت نه گفتن است، نه ضعف در ارتباطات بین‌فردی؛ مشکل این است که هنوز دارم برای نه گفتن هم تأییدیه طرف مقابل را می‌گیرم!
حالا شما بگویید؛ اگر چت‌جی‌پی‌تی روزی مجبور شود علیه‌تان شهادت بدهد، کدام مکالمه‌تان را باید قبل از ورود قاضی از پرونده خارج کنید؟ 😂
فرزانه الوان
