اولش فقط تکلیف بود. تمرینی برای بهتر نوشتن. قرار بود هر هفته درباره یکی از نزدیکان یا دوستانم بنویسم. یک دفتر مخصوص این کار برداشتم و شروع کردم به نوشتن. هر هفته نوبت هر کسی که میشد مثل این کارآگاههای خصوصی میافتادم به جان شخصیتش و به گمان خودم تا عمیقترین لایههای ذهنی طرف میرفتم و هر چه که راجع به آن فرد میدانستم را مینوشتم. سرک میکشیدم به زندگیاش. البته زندگیاش از نگاه خودم. بعد از آن این نوشتن از رفع تکلیف تبدیل شد به علاقه. حالا چند سالی میشود که سعی میکنم دقیقتر به آدمها نگاه کنم. بیشتر حواسم باشد به این که اطرافیانم چه چیزی دوست دارند، از چه چیزی متنفرند، تکیه کلامشان چیست، شاد که باشند چه رنگی لباس میپوشند، غمگین که میشوند اولین واکنشی که از خودشان نشان میدهند چیست و...
حتی خندهدارتر این که در این دفترها با آدمها حرف میزنم. حرفهایی که در واقعیت نمیشود به آدمها گفت یا لااقل من بلد نیستم. اصلا خیلی حرفها هست که دلت میخواهد مثل رازی بین تو و برگههای کاغذ بماند و مخاطب مورد نظر هیچ وقت متوجهشان نشود. مثلا برای آن مردی که در رستوران سفارشم را گرفت نوشتم آقایی که نمیدانم کیستی من عاشق رنگ چشمهای شما شدم! یا برای میم نوشتم آن روز که درباره فلان فیلم آنقدر با هیجان حرف میزدی به این فکر کردم که میتوانم عاشق این مرد باشم اما بعدش سریع یادم رفت، امان از این عشقهای لحظهای! به خانم سین گفتم وقتهایی که زیادی از خودت تعریف میکنی ازت متنفر میشوم، از آن دوست قدیمی خواستم پای حرفهایم بنشیند و یک دل سیر برایش حرف زدم و...
حالا من در این دفترهایی که پر میشوند با آدمها زندگی میکنم، بیشتر از قبل آنها را میشناسم و روی رفتارهایشان ریز میشوم. حرفهایی که در دلم مانده را به آنها میزنم و نامههایی برایشان مینویسم که شاید روزی به دستشان رساندم شاید هم نه. کاری که این دفترها برای من کرد را نه کیبورد گوشی و لپتاپ کرد نه آدمهای واقعی زندگیم. شما هم امتحان کنید تا مطمئن شوید برای رسیدن به آرامش گاهی فقط میشود به ورقهای سفید پناه برد و لاغیر.