دولت آبادی میگوید آدم فقط به آب و نان و هوا زنده نیست، آدم به آدم است که زنده است. آدم به عشق آدم است که زنده است. من اما میگویم آدم به کلمه است که زنده است. آدم کلمات را باور میکند. آدم با کلمات عاشق میشود، فارغ میشود، امیدوار میشود، میشکند، زمین میخورد، بلند میشود و راه میافتد، دلگرم میشود، دلسرد میشود و...
میخواهم بگویم آدم است دیگر زود باور میکند، حتی اگر هزار بار ضربه خورده باشد و قسم بخورد که این آخرین بار است، باز به کلمات اعتماد میکند.
کسی برای کلمات ما را مجازات نمیکند، برای قولهایی که با حرف دادیم و هیچ وقت عمل نشده. ما بابت قولهای کاغذی عمل نشده مجازات میشویم ولی هیچ قانونی ما را برای کلمات و قولهایی که از دهانمان خارج میشود مجازات نمیکند. یک جای کار قانون دنیا نمیلنگد؟ حالا که من هیچ کاره این دنیا هستم ولی اگر کارهای بودم سختترین مجازات را برای آدمهایی در نظر میگرفتم که با کلماتشان زندگی آدمها را به بازی میگیرند.