
همین چند دقیقه پیش استادِ ما با چشمهای برق برقی از قندی که تو دلش آب میشد برامون گفت. گفت خودتون متوجه نمیشید اما من که تو این مسیر کنارتون بودم میفهمم. من به شما میگم بنویسید و شما بدون غر، بدون هیچ سوالی شروع میکنید به نوشتن. دقیقهها میگذرن و کلمهها پدیدار میشن. مینویسین... دویست کلمه، پونصد کلمه، هزار کلمه و این اصلا بیاهمیت نیست. شماها بزرگ شدین و حالا راحت مینویسین.
هر هفته دوشنبهها استادم اعتماد به نفس من رو کوک میکنه. یادم میندازه که هر آدمی از جمله خود من منحصر به فرده و شیوه خودش رو داره و این خیلی زیباست.
اما وقتی قرار میشه موقع نوشتن دلم رو زندانی کنم و فقط با مغزم بنویسم، وقتی کلمهها میان که در ازای هر کدوم اونها مبلغی دریافت و پرداخت بشه اوضاع فرق میکنه.
شخصیت منفی قصه یعنی جناب سئو میاد که رُخ نشون بده. یک نفر مثل جلاد میشینه بالای سر نوشتهم. نمیدونین چه بلایی سرش میاره. خرابش میکنه. با اعتماد به نفس کلمهها رو از هم جدا میکنه، کلمهها جیغ میزنن و گریه میکنن، اون نمیفهمه این کلمهها اصیلن. فرق دارن با خانواده "چهطور در ده قدم فلان کار را انجام بدهیم؟ و یا "ده نکته طلایی برای فلان کار".
نماینده سئو مثل اون خانومیه که تو ون گشت ارشاد، بیاحساس، پر از تکبر و غرور موبایلت رو ازت میگیره و میگه قانونه. نماینده سئو هر وقت که مطمئن بشه فهمیدم هیچی حالیم نیست و قلمم زشت و خرابه یه متن تکه و پاره میندازه تو تلگرامم و میگه بیا... یه تغییرات ریزی توش دادم خیلی بهتر شد و نمیدونه من هیچ وقت به اون متن نگاه نمیکنم. من طاقت ندارم بچهم رو تو اون حال و وضع ببینم.
ولی تفاوت من با فرزانه چندماه پیش اینه که میدونم دارم چی کار میکنم به قلم نازنینم اعتماد دارم و با تکبر و غرور ازش مراقبت میکنم.