
نوروز امسال، با همه ی ۲۸ نوروز قبلی زندگیم فرق داشت. اولین نوروزی بود که پیش خانواده نبودم و زمانی که کل خانواده دور سفره هفت سین، سال نو رو به هم تبریک میگفتن، من دقیقا ۵۰۶۸ کیلومتر اینطرف تر، خواب بودم. حتی انقدر شور و شوق نداشتم که خودم رو بیدار کنم و ببرم پای سفره هفت سین، شاید چون اصلا هفت سینی نبود آخه چندتا نقاشی که نمیتونه جای هفت سین رو پر کنه.
سال ۹۸، سال پراسترسی واسه ی من بود. برای بیشتر از بیست شرکت اپلای کردم و بدون استثنا از همشون ایمیل ریجکت گرفتم!
حالا استرسهای اینجا به کنار، اینکه دائم بخوای نگران باشی که خونواده ات توی سیل و تظاهرات و کرونا از خونه بیرون نرند و مراقب خودشون باشن هم بود.
ولی برای من لحظه های قشنگ هم داشت. یه سری مسافرت خوب که باعث میشه جایزه زرشک طلایی رو به سال ۹۹ ندم. بصورت کلی، جایزه طلایی سال ۹۸ رو اعطا میکنم به ساعت ۷ صبح روز اول مرداد. وقتی سرزده رفتم ایران و همه خواب بودند، رفتم کنار مامانم روی تخت خوابیدم. چهره مامانم وقتی چشمش رو باز کرد و من رو دید، اون اشک شوق، اون لحظه ای که با دو دست صورت رو گرفت تا ببینه واقعی ام یا داره خواب میبینه، اون صدای همرا با بغض: "فرزانه خودتی؟" اون لحظه که باعث شد من برای اولین بار از خوشحالی و شوق، اشک توی چشمام جمع بشه. اون لحظه لایق هزار تا جایزه طلائیه.
و جایزه مزخرف ترین روز سال بدون شک میرسه به یه روز از روزهای ماه دسامبر. یه روزی که توی اون روز ۱۰ سال بزرگتر شدم...
هرچی بود، سال خاصی بود. از صمیم قلب آرزو میکنم سال دیگه وقتی درباره سال ۹۹ مینویسم، بگم: چه سال محشری بود این ۹۹، عالی بود، هر روزش لایق جایزه طلایی بود.
امیدوارم