
دیشب خیلی بد خوابیدم. چند وقتی هست شبها بد می خوابم. نه اینکه خسته نباشم، نه. اتفاقا خیلی خستم ولی انقدر ذهنم درگیر شده که هر چقدر از این پهلو به اون پهلو میشم، پتو رو میزنم کنار، دوباره توی پتو میخزم، این خواب من نمیبره که نمیبره که نمیبره.
همون دیشب حین تلاش برای خواب، یاد بابام افتادم، هر روز صبح میگفت دیشب خیلی بد خوابیدم، می گفتم چرا؟ میگفت قلبم درد میکرد و نمی تونستم نفس بکشم.
کل این جملات برای من شنونده سی ثانیه طول میکشید ولی برای بابام حداقل شبی سه ساعت یعنی ده هزار و هشتصد ثانیه طول میکشیده. فکر کنید ۱۰۸۰۰ ثانیه نفس تون گرفته باشه، قلبتون درد کنه و از این پهلو به اون پهلو بشید و خوابتون نبره.
کاش همون روزها که این جمله ی۳۰ ثانیه ای رو بابام میگفت، من به جای جواب تکراری "ای بابا!" حداقل میرفتم بوسش میکردم و میگفتم میدونم چقدر سخت بوده، اگه امشب هم خوابت نبرد بیدارم کن تا با هم حداقل صحبت کنیم که از بیخوابی حوصله ت سر نره.
کاش وقتی یه نفر دفعه بعدی یه چیزی بهمون میگه، اول خودمون رو بذاریم جاش، ببینیم واقعا چی کشیده و چه حسی داره، بعد جواب بدیم.
راستی، امشب هم خوابم نمیبره!