
حتما برای شما هم بارها پیشآمده که در جایی از زندگی نیاز به تلاش سخت برای حل مشکلی را داشتید اما توان مقابله با آن را در خود نمیدیدید و درنتیجه مشکل به قدری بزرگ به نظر میآمده که ترجیح دادید به حال خود رهایش کنید! یا در نقش قربانی فرو بروید جوری که انگار کنترل اوضاع از دست شما خارج شده یا به اشتباه مشکلی که میشود حل کرد را پذیرفتهاید، درست است؟
خوشبختانه یا متاسفانه این تحلیل رفتن انرژی و درنتیجه بیانگیزگی و ناامیدی فقط مشکل شما نیست. شما تنها نیستید حداقل آمار فروش کتابهای انگیزشی که اینطور میگوید!
اما چرا اینگونه است؟
طبق تجربهی شخصی من، مهمترین دلیلش این است که ما انرژی روانی محدودی داریم؛ بههمیندلیل باید موقع تقسیمکردن آن دقت کنیم و آن را درست بین اولویت های زندگیمان بخشکنیم. اگر هر کدام از ما در کمترین حالت پنج اولویت داشتهباشیم، تقسیم کردن انرژی بین آنها باعثمیشود حتی زمانی که یکی از اولویتهایمان احتیاج به صرف انرژی بیشتر داشتهباشد و بخواهیم به اصطلاح روی آن تمرکز کنیم باید موقتا انرژی سایر اولویتها را قرض بگیریم و روی آن بگذاریم! بله متاسفانه تا این حد انرژی ما محدود است. اما سوال مهم این است که چرا گاهی این روند بسیج انرژی روانی یا همان تمرکز خوب کار نمیکند؟ انگار که یک جای کار میلنگد؛ واقعا مشکل کجاست؟!
در مورد خودم باید بگویم که به این نتایج رسیدم: اولا باور نداشتم انرژیام محدود است و کلی اولویت برای خودم تراشیده بودم که از شما چه پنهان بعضیهایشان برایم آنچنان اولویتی هم نداشتند! پس تا اینجا شد اشتباه در تشخیص اولویت ها که کاش فقط همین بود! مورد دوم و از اولی بدتر این بود که به نظر میرسید من خودم را در مسائلی غرق میکردم که کاملا میدانستم و مطمئن بودم اولویتم نیست! بازبااینحال زمان زیادی را صرف آنها میکردم؛ منظورم همان مسائل پیش پا افتاده است؛ همان اسکرول کردنهای بیهدف اینستاگرام برای ساعتها! وارد شدن در بحثی که هیچ کمکی به رشد شخصی و فکریام نمیکرد و حتی بامزه هم نبود که برای گذران وقت و شادی های سطحی و خوشگذرانی هم رویش حساب کنم! برعکس، حسابی اعصابم را هم خرد میکرد! پس من نه اولویتهای درستی داشتم و نه حتی به آنها پایبند بودم!
اما اهمیت دادن به این مسائل غیر مهم و مخرب که وقتگیر هم بودند و همچنین عدمتعهد به اولویتهای زندگی چه عایدم کردهبود؟
به طور واضحی انرژی ام را برای مسائل مهمی که توجه به آنها ضروری بود را از دست داده بودم، قدرت تمرکز و بسیج انرژیام در پایینترین سطح خودش قرار داشت و انگیزه و توان کافی برای مواجهه با چالشهای مهم را از دست داده بودم.
اما برای خلاصی از این وضع چه کار باید میکردم؟
حتما میدانید که مهمترین قدم در حل مسئله شناخت خوب آن است. وقتی فهمیدم مشکل کجاست خوشبختانه راهحل از دل خودش بیرون آمد.
اولین کاری که کردم بازنگری در اولویتها و کاهش واقعبینانهی آنها بود، اولویتهایی مثل سلامت جسم و روان، روابط شخصی و خانوادگی، کار، دوستان، تفریح و استراحت و خلاصه هر اولویتی که داشتم را نوشتم اما اینبار سعی کردم اولویتها از دهتا بیشتر نشود، که البته ایدهآلش پنج الی هفت تاست، سپس تصمیم گرفتم که باید برای هر کدام در روز چقدر زمان بگذارم و چه کارهایی در آن زمان محدود باید بکنم؛ مثلا در مورد اولویت دومم که خانواده است، چه مقدار باید با خانواد وقت بگذرانم و چگونه از این زمان استفاده کنم تا روابط خانوادگی با کیفیتی داشته باشم. یا برای اولویت سلامت جسم که یکی از آیتمهایش ورزش کردن است چهمقدار ورزش کنم و حتی تعیین اینکه چه ورزشی میخواهم بکنم بهطور دقیق.
وقتی به ترتیب برای هر اولویتم همینکار را انجام دادم(منظورم پاسخ به چهمقدار و چگونه است) تقریبا همهی ساعتهای روزم با این اولویتها پر شد و مشکل دوم خودبهخود حل شد! چون دیگر وقتی برای کارهای بیاهمیت و دغدغههای سطحی نداشتم.
درنتیجه تمرکزم به طرز عجیبی بالا رفت، ساعت خوابم که همیشه با آن مشکل داشتم تنظیم شد، حتی به طور غیرمنتظرهای اثر مثبت و چشمگیری بر حافظهام داشت و دیگر کارهای مهمم را فراموش نمیکردم! البته همهی اینها یکشبه و راحت به دست نیامد. بارها از برنامهام عقب افتادم اما ناامید نشدم. من البته هنوز هم با ایدهآل ها فاصله دارم و گاهی رشتهی امور از دستم درمیرود. اما بااینوجود از همان روزهای اول شروع این برنامه هم میتوانستم تغییر و بهبود در تمرکز را که نتیجه نظم و برنامهریزی و بها دادن به زمان بود، در زندگیام ببینم.