با گوشی تایپ کردن سخته به خدا
و گرنه ما از بقیه چی کم داریم؟؟؟
اون روزایی که زیر تیغ آفتاب و سرمای استخون سوز زمستون با ننمون دنبال بابامون تو این گاراژ و اون قهوه خونه میگشتیم که ببینیم زنده اس یا نه تا فقط شبا دلمونو خوش کنیم مام بابا داریم و هنوز سایه پدر بالا سرمونه، اونایی که الان دم از مردونگی میزنن تو تابستون با عشقشون تو استخر خونه هاشون دنبال ماهی و شکار کوسه بودن!
تو زمستونا زیر پتو داشتن تو دهن هم دنبال دندون میگشتن.
به مولا فردا که آفتاب بیفته سر این دیفال نه خبری از ما هست و نه از ننه بابامون و بدبختیایی که کشیدیم.
حالا بازم قصه بگو رفیق؛
به مولا تلخی این نجسی صد شرف داره به شیرینی هم کلومی با نامردایی که مارو دیدن و دیده رو ندیده کردن.
قصه من و تو جایی شروع شد که تو اشک مارو دیدی و گریه کردی و پای ما نشستی و دیده رو ندیده نکردی.
این قصه قصه پر غصه نبود به مولا
قصه شیر و پلنگ بود
قصه پر رنگ پاییز و برگاش بود
برگایی که با دیدن رفاقتت ریخت رفیق.
کدوم دیواریه که بتونه زیر بار مرامت دووم بیاره مشتی؟؟؟
روزایی که واسه ما شب بود تو بودی و یه ته سیگار تلخ
به یه تو بمیری نبودنتو نیستم
نیستم و نمیخوامم که باشم!
آره رفیق بخون
بخون و بگو ما قاطی کردیم؛ داشم ما قاطی کردیم باس خاطر اینکه همه چی رو به ما قروقاطی خوروندن.
ساده و سادگی تو پیشونی نوشت ما از اولش نبود.
اَصِش آدماییم که به پست ما خوردن ساده نبودن و همه قروقاطی بودن.
ما یه عمر دنبال سر و سادگی بودیم وسگ دو زدیم تازه ملتفت شدیم اصن مارو چه به سادگی داداش؟؟؟
ساده فقط آبگوشتای بی گوشت ننمون و لباسای وصله خورده آبحیمون بود وقتی از مدرسه بر میگشت و از مسخره شدن تو مدرسه برا ما ونگ میزد...