من تقریبا هیچوقت قبضها و اقساط بانکیام را سرِ وقت پرداخت نمی کنم، چرا؟ چون مدتهاست، دستِکم از وقتی دارم قسط و قبض پرداخت میکنم، کار ثابتی ندارم و آوارهی نوشتن در اینجا و آنجایم، بههمینخاطر هم برنامهریزی دقیقی برای ورودی و بهتبع خروجی جیبم ندارم. اوایلش استرس میگرفتم که حالا اگر از بانک زنگ بزنند، چه؟ یا مثلا بیایند و برقم را قطع کنند، چهکار کنم؟ اما همان یکی، دو باری که برای دیرکردِ قسط بانک زنگ زدند و با متصدیاش صحبت کردم، و یا آن چندینوچندباری که برایم پیامکِ آخرین اخطار برای پرداخت قبض گاز یا برق آمد و من بهشان بیتوجهی کردم، فهمیدم که خب، پس میتوانم بیاعتنایی را جایگزین اضطراب کنم، همین شد که حالا خیالم راحت است که هیچ اتفاقی نمیافتاد اگر قسطی را دیر پرداخت کنم یا قبضی را خیلی دیر تسویه کنم. راستش تا الان بهخاطر هیچ دیرکردی در پرداخت قسط به ضامنهایم زنگ نزدهاند از طرف بانک و برای عدم پرداخت هیچ قبضی، برق و آب و گاز خانه را قطع نکردهاند، شاید همین باعث شده تا من به بیاعتناییام ادامه بدهم و اصلا پرداخت اقساط بانک و قبضهای خانه را بگذارم در اولویتِ آخر زندگیام، بنابراین بههمین سادگی من حتی نیازی به یادآوری سررسید هیچ قسط و قبضی ندارم! البته فراموش کردم این را بگویم؛ من نه اصلا وامی گرفتهام که سررسیدِ قسطش برسد و نگرانش باشم و نه اصلا خانهای دارم که بخواهم قبضش را پرداخت کنم، بله، من اصلا اضطرابِ این چیزها را ندارم، ولی هنوز سرِ حرفم هستم، حتی اگر قسط و قبضی هم در کار باشد، من اضطرابِ سررسیدشان را ندارم، با بیاعتنایی از کنارشان میگذرم، مثل خیلی چیزها و کارهای دیگر در زندگیام که هستند و من بیاعتنا از کنارشان عبور میکنم، بیگوشهی چشمی حتی!