شعر

بیهوده می دوم

انتهای این جاده نا امن است

من دسته دسته کبوترانی را می بینم

که هجرت کرده اند

چرا به این نیاندیشدم

که با خود دشمنم

چرا به گریه افتادم

چرا درد را به جان خریدم

بیهوده می دوم

هیچ چیزی مرا به خود نمی رساند

باید بیاستم

باید چشمهایم را وادار به دیدن کنم

و حقیقت را از دل تاریکی بدر آورم

باید بدانم همیشه کسی که به آینه نزدیک می شود

دلش برای خودش تنگ ست نه آینه

و نیشتر از فراموشی ست

غربت بی هویتم کرد

وگرنه با هیچ گرگ گرسنه ای دوست نمی شدم

بیهوده می دوم

مانند دیوانه ای به خیال شفا

مانند گمشده ای در میان سایه ها

و نفس نفس زدنهایی مثل سرفه های سل

چرا ندانستم بیمارم

و در لابلای درزهای تنم

شپش های پیر مرموز لانه دارند

چرا بیخیال از خودم شدم

سانا نیکی یوس