
دوره آموزشی #C - قسمت هفتم - C# this
خلاصه: در این پست با access modifierها و تفاوت های بین آنها آشنا می شوید.
سطح دسترسی کنترل می کند(عمدتاً برای محدود کردن دستکاری ناخواسته دادهها) که آیا آنها(فیلدها، متدها، کلاسها) می توانند از کدهای دیگر در اسمبلی شما یا سایر اسمبلی ها استفاده شوند.
اسمبلی یک dll یا exe است که با کامپایل کردن یک یا چند فایل cs. در یک کامپایل ایجاد می شود.
برای کنترل دید(visibility) اعضای کلاس (سطح امنیت هر کلاس و عضو کلاس)
هنگام اعلان یک فیلد یا یک متد در یک کلاس، می توانید سطح دسترسی را مشخص کنید.
هنگام استفاده از کلمه کلیدی public برای یک فیلد یا یک متد، می توانید به فیلد و متد از داخل و خارج یک کلاس دسترسی داشته باشید.
برای مثال، کلاس Person را با دو فیلد عمومی Name و Family و یک متد عمومی ()GetFullName در نظر بگیرید:
class Person { public string Name; public string Family; public string GetFullName() { return $"{this.Name} {this.Family}" } }
از آنجایی که فیلدها و متدهای کلاس Person عمومی هستند، می توانید از خارج از کلاس به آنها دسترسی داشته باشید:
Person p1 = new(); p1.Name = "reza" p1.Family = "amiri" Console.WriteLine(p1.GetFullName());
هنگام استفاده از کلمه کلیدی private برای یک فیلد یا متد، فقط می توانید به آنها داخل همان کلاس دسترسی داشته باشید. یعنی شما نمی توانید به فیلد خصوصی یا متد خارج از کلاس دسترسی داشته باشید.
به طور معمول، شما از private access modifier برای جلوگیری از دسترسی مستقیم به فیلدهای یک کلاس استفاده می کنید. همچنین، زمانی که می خواهید از آن متد فقط در کلاس استفاده کنید، از متد private استفاده می کنید.
برای دستیابی به "Encapsulation" - که فرآیند اطمینان از پنهان شدن داده های "حساس" از کاربران است. این کار با اعلام فیلدها به عنوان private انجام می شود.
اگر یکaccess modifier برای یک عضو مشخص نکنید، آن عضو private خواهد بود.
مثال زیر از شما می خواهد که نام و نام خانوادگی خود را وارد کنید و مقادیری را به فیلدهای Name و Family شی Person اختصاص می دهد:
Person p1 = new(); Console.WriteLine("Enter the name and family :"); string? name = Console.ReadLine(); string? family = Console.ReadLine(); if (!string.IsNullOrEmpty(name)) { p1.Name= name; } if (!string.IsNullOrEmpty(family)) { p1.Family = family; } Console.WriteLine(p1.GetFullName());
در این مثال، قبل از اختصاص متغیرهای name و family به فیلدهای Name و Family، بررسی می کنیم که آیا رشته های ورودی Null یا Empty نیستند.
با این حال، اگر لازم باشد این کار را در چندین مکان در برنامه انجام دهیم، باید کد را کپی کنیم. همچنین اگر بخواهیم منطق اعتبارسنجی را تغییر دهیم، باید آن را در جاهای مختلف تغییر دهیم. بنابراین نگهداری کد بسیار دشوار می شود. و اصل DRY (Don’t Repeat Yourself) را در برنامه نویسی نقض می کند.
برای رفع این مشکل، می توانید این مراحل را دنبال کنید:
ابتدا منطق بررسی را به عنوان یک متد خصوصی در کلاس Person قرار دهید:
private bool isValidName(string? name) { return !string.IsNullOrEmpty(name); }
دوم، فیلدهای name و family را private کنید:
private string name; private string family;
طبق قرارداد، فیلدهای خصوصی camelCase هستند پس آنها را به تبعیت از community تغییر نام می دهیم.
private string firstName; private string lastName;
از آنجایی که فیلدهای firstName و lastName خصوصی هستند، نمیتوانیم خارج از کلاس Person به آنها دسترسی داشته باشیم. بنابراین، برای تخصیص مقادیر به این فیلدها، میتوانیم دو متد عمومی ()SetFirstName و ()SetLastName تعریف کنیم.
public Person SetFirstName(string? firstName) { if (isValidName(firstName)) { this.firstName = firstName; } return this; } public Person SetLastName(string? lastName) { if (isValidName(lastName)) { this.lastName = lastName; } return this; }
در داخل این متدها، ما متد ()isValidNameرا فراخوانی می کنیم تا نام را قبل از تخصیص آن به فیلد خصوصی مربوطه، اعتبارسنجی کنیم.
توجه داشته باشید که بعداً یاد خواهید گرفت که چگونه با استفاده از یک property با getters و setters این کار را زیباتر انجام دهید.
اکنون می توانید شی Person را ایجاد کنید و متدهای عمومی ()SetFirstName و ()SetLastName را فراخوانی کنید تا فیلدهای خصوصی نام و نام خانوادگی را تنظیم کنید:
Person p1 = new(); Console.WriteLine("Enter the first name and last name:"); string? firstName = Console.ReadLine(); string? lastName = Console.ReadLine(); string name = p1.SetFirstName(firstName) .SetLastName(lastName) .GetFullName(); Console.WriteLine(name);
هنگام استفاده از کلمه کلیدی protected برای یک فیلد یا متد، اجازه دسترسی متغیرها و متدها از کلاس و زیرکلاس را می دهد. بدین معنا که type یا member می توانند از داخل کلاس و کلاسی که از آن ارث بری کرده است قابل دسترسی باشند.
در مثال زیر ، کلاس DerivedPoint از Point مشتق شده است. بنابراین، می توانید مستقیماً از کلاس مشتق شده به اعضای محافظت شده کلاس پایه دسترسی داشته باشید.
class Point { protected int x; protected int y; } class DerivedPoint: Point { static void Main() { var dpoint = new DerivedPoint(); // Direct access to protected members. dpoint.x = 10; dpoint.y = 15; Console.WriteLine($"x = {dpoint.x}, y = {dpoint.y}"); } } // Output: x = 10, y = 15
اگر سطوح دسترسی x و y را به private تغییر دهید، کامپایلر پیام های خطا را صادر می کند:
'Point.y' is inaccessible due to its protection level.
'Point.x' is inaccessible due to its protection level.
هنگام استفاده از کلمه کلیدی internal برای یک فیلد یا متد،type یا member توسط هر کدی در همان اسمبلی قابل دسترسی است، اما از اسمبلی دیگر نه. به عبارت دیگر، انواع یا اعضای داخلی از کدهایی که بخشی از همان کامپایل است قابل دسترسی هستند.
مثال زیر شامل دو فایل Assembly1.cs و Assembly1_a.cs است. فایل اول شامل یک کلاس پایه داخلی، BaseClass است. در فایل دوم، تلاش برای نمونه سازی BaseClass یک خطا ایجاد می کند.
// Assembly1.cs // Compile with: /target:library internal class BaseClass { public static int intM = 0; }
و :
// Assembly1_a.cs // Compile with: /reference:Assembly1.dll class TestAccess { static void Main() { var myBase = new BaseClass(); // CS0122 } }
در مثال زیر ، از همان فایل هایی که در مثال قبل استفاده کردید استفاده کنید و سطح دسترسی BaseClass را به public تغییر دهید. همچنین سطح دسترسی عضو intM را به internal تغییر دهید. در این حالت، می توانید کلاس را نمونه سازی کنید، اما نمی توانید به عضو داخلی دسترسی پیدا کنید.
// Assembly2.cs // Compile with: /target:library public class BaseClass { internal static int intM = 0; }
در ادامه :
// Assembly2_a.cs // Compile with: /reference:Assembly2.dll public class TestAccess { static void Main() { var myBase = new BaseClass(); // Ok. BaseClass.intM = 444; // CS0117 } }

بیشتر بخوانید : دوره آموزشی #C - قسمت نهم- Constructors
بیشتر بخوانید : نقشه راه توسعه دهندگان Asp.NET Core
https://zarinp.al/farshidazizi
