دیشب به خوابم آمدی. نه که اولین بار باشد؛ اما از گرمترین خواب هایی بود که دیدم. صمیمیت زیادی داشت.
احساس دلگرمی داشتم و ای کاش ساعتم زنگ نمیخورد و مجبور نبودم به جای صحبت کردن با تو در خیالاتم، انگلشناسی بخوانم.
عزیزِ دور من، نمیدانم آیا وصالی در کتاب ارتباط ما هست یا نه؛ اما بارها و بارها بودنت را در کنارم تصور کردم و مرا باور کن! بینظیر بودیم.
شاید هنوز جوانیم و میترسیم. بهتر بگویم، تو میترسی. کاش میتوانستی برای جفتمان شجاع باشی. عزیزکم، هرروز میبینمت و دستم به تو نمیرسد و با حسرت میگذرم. بیا و این نرسیدن را پایان بده. “کاش” های داخل ذهنم هرروز بیشتر میشوند. ناتوانم و کاری از دستم برنمیآید. مجبورم بنشینم تا تو به خودت بیایی. من به زمانبندی خدا همانقدر اعتقاد دارم که به چینش او. به اینکه هر بار تلاش کردم از دستت فرار کنم، بیشتر دلیلی برای ماندن به من داد، ایمان دارم. دوست دارم کلمات زیادی برایت بنویسم؛ ولی فیالحال باید درس بخوانم. تو هم احتمالا در گوشهای از این شهر الان در حال درس خواندنی پس مزاحم خودت و خودم نمیشوم چون دوست دارم فردا بعد از امتحان با حال خوشی از دور نگاهت کنم.
فعلا خداحافظ عزیز دورم.
«صدا کن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن می روید
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترم
بیا تابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد
و خاصیت عشق این است
کسی نیست
بیا زندگی را بدزدیم آن وقت
میان دو دیدار قسمت کنیم
بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم
بیا زودتر چیزها را ببینیم
ببین عقرباک های فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردی بدل می کنند
بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را
مرا گرم کن
و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد
و باران تندی گرفت