آونگ

استاد می‌گفت «آدمیزاد تو یه آونگ بین میل و ملال گیر کرده؛ ولی یادش میره که لزوما معنای زندگی این نیست.»

داشتم فکر میکردم که عزیزم، تو برای من تبدیل شدی به آن میل جدید. برایم معما شدی. دوست دارم کشفت کنم و بشناسمت و نزدیکت باشم. دوست دارم نزدیکت شوم و در عین حال دوست دارم فقط از دور تحسینت کنم. مرا گیج می‌کنی. باعث میشوی بعضی وقت‌ها سلول به سلول بدنم خواستنت را فریاد بزنند و از طرفی حس کنم شاید اتفاق افتادن ما، آنقدرها هم به صلاح نیست. خیلی‌وقت‌ها به این فکر کردم که آیا ما درستیم؟ نمی‌دانم؛ فقط می‌دانم که اگر اتفاقی نیوفتد، تا ابد این سوال ذهنم را درگیر خواهد کرد که «اگر میشد، چه میشد؟» این روزها کاملا غرق در “شاید”ها و “نمیدونم”‌ها و “اگر“ ها هستم و از این متنفرم. از بلاتکلیفی بیزارم و راهی هم برای خروج از آن ندارم. همه می‌گویند باید صبر کنم و بگذارم زمان خودش همه‌چیز را پیش ببرد؛ ولی عزیزکم، من می‌ترسم که دیر کنیم و دیر شود. من زمان زیادی ندارم و دوست دارم تو بخشی از خاطرات این روزهایم شوی. دوست دارم تجربه‌ات کنم، حتی اگر باعث شود با دلی شکسته از این شهر بروم. زندگی همین است جانم، گذشتن و رفتن پیوسته. دل دادن‌ها و دلشکستگی‌ها.

شاید تو یکی از آرزوهای من باشی؛ ولی تمام آرزوی من نیستی و میدانم که این موضوع قرار است ما را از هم جدا کند. ناگزیریم دور از هم بمانیم. مسیرمان جداست و حتی فکر کردن به لحظه خداحافظی هم دل شکسته‌ام می‌کند. شاید عجیب باشد؛ ولی اینطور دلشکستگی را ترجیح می‌دهم به اینکه”تو” دلم را بشکنی. دوست دارم وقتی یادت میوفتم به دنیا و روزگار و در و دیوار بد و بیراه بگویم و به تو فقط بگویم “حیف.” چون عزیزم ما واقعا حیف می‌شویم.

«اما عزیز من، کاش در روزگار دیگری می‌زیستیم. ما همگی حیف بودیم.»