
تنها ایران میماند.
- یک/ اردشیر بابکان: احیاگر ایران و نماد میهنپرستی
در روزگاری که امپراتوری اشکانی درگیر ضعف و پراکندگی بود، اردشیر بابکان، فرمانروای پارس، قدم پیش گذاشت تا ایران را از فروپاشی نجات دهد. او با الهام از شکوه هخامنشیان و احیای آیین زرتشتی، پایههای سلسله ساسانی را بنا نهاد و کشور را دوباره متحد کرد. اردشیر با مقابله با رومیان، مرزهای ایران را حفظ کرد و در نصایحی به فرزندش شاپور، بر اهمیت حفاظت از مردم و فرهنگ ایران تأکید کرد. او الگویی ماندگار از میهنپرستی و عدالتخواهی در تاریخ ایران است.
- دو/ تاریخ قضاوت میکند.
بدیهی است اگر بگوییم که حاکمان(حکومتها) یکی پس از دیگری میروند و تنها سرزمین باقی میماند. مردمِ هر زمانه حق طرفداری، نقد و پرسشگری از حاکمان خود را دارند. غالباً نقد از حاکمان بیشتر از تمجید آنها بوده و خواهد بود که از نظر من این موضوع ریشه در ناآگاهی فرهنگی دارد. اما با همهی حسن و عیبهای یک حکومت، این تاریخ است که میتواند عملکرد آن را قضاوت کند. با آرزوی مرگ و درد برای هر که به این خاک و این مردم ظلم و خیانت کرد، به عنوان یک ایرانی که ریشه در این خاک دارم، همهی حاکمانی که از "ایران" محافظت کردند برایم مانند خانواده قابل احترامند. از مادها و هخامنشیان تا به امروز. تاریخ قضاوت میکند.
- سه/ فرهنگکُشی، چیزی کمتر از نسلکُشی نیست.
نداشتن مطالعه میتواند تشخیص را از بین ببرد. انتخاب بین درست یا غلط صرفاً با کسب تجربه و دانش به دست میآید. سادهترین راه برای نقدهای کوچه بازاری، نداشتن مطالعه است. نخواندنِ تاریخ و غوطهور نشدن در فرهنگ. نداشتن اطلاعات تاریخی، علمی و فرهنگی به خودی خود آسیبی به جامعه نمیزند اما اگر در قامت انتقاد از هر موضوعی، نظراتاش را بیان کند، ممکن است مانند سلاحی نامرئی اثرگذار باشد. البته اگر ایرانِ دههی هشتاد تاکنون را در نظر بگیریم، آنقدر پیچیدگیهای اقتصادی و سیاسی را تجربه کردهایم که روا است اگر حتی نقدهایی پیش پا افتاده و از روی خشم را بارها بیان کنیم و حتی نظریه پردازی کنیم. تاریک است.
اگر آگاه باشیم و باورکنیم که دشمنان ایران بدون توقف در حال صدمه زدن با ابزارهای رسانهای و نفوذ اقتصادی به ریشه و فرهنگ ایرانی هستند، بیان، تصمیمها و انتخابهایمان تغییر میکند. و این آگاهی یعنی مقابله با نسلکُشی و نابودی فرهنگ.
- چهار/ من ایران را دوست دارم.
بعد از تجاوز رژیم صهیونیستی به ایران و اتفاقهایی که در هفته اول جنگ برای کشورمان افتاد، تازه توانستم درک کنم که: خوشبختی یک امر جمعی است. از کُریخوانی های پدران به دشمن در خانه، بعد از شنیدن صدای پدافند، برای تزریق آرامش و حس امنیت تا دلهرههای مادرانی که پیشمرگانه برای دفاع از فرزندان، آماده رزم بودند. ما جوانان دهه هفتاد، جنگ را لمس نکرده بودیم و با تجربهی به دست آمده، با دیدگاه متفاوتی متوجه روحیه و عزم شهیدانی چون مهدی باقری ۳۱ ساله شدیم. یا ابراهیم همت که با ۲۸ سال سن فرماندهی قابل احترام بود. برای من، سربازِ ایران مقدس است. آریوبرزن یا سورنا، لطفعلیخان یا صیادشیرازی، مهدی باکری یا میرزاکوچکخان، همهشان برایم محترم و الگوی دفاع از میهن و ناموس هستند.
من ایران را دوست دارم.
- ایران، پایان ندارد.
سیل اطلاعات و روایتها، آزمونی برای به چالش کشیدنِ هویت ایرانی است. هوشیاری در انتخابِ حقیقت میتواند تنها سلاح ما باشد و تنها حقیقت این است که: هیچگاه دشمن، صلاح خودش را به تو ترجیح نمیدهد.
نارضایتی از حاکمان اگر منطقی باشد، حتما آنها را به زبالهدان تاریخ پرت میکند و برای اصلاح، راهی جز دموکراسی در داخل کشور وجود نخواهد داشت. اگر با جنگ داخلی و خارجی باشد، سرنوشت آن سرزمین و مردم مانند نمونههای عقب مانده و بی استوار معاصر خواهد شد.
اما ایران از پا نخواهد افتاد، و از پس این چالش هم برمیآید. ایران در سلول به سلول جوانان در حال رشد و دفاع از وطن است. آرزوی تکه پاره شدن ایران، آرزویی محال است و دشمنان در اتمسفر این سرزمین خفه خواهند شد. ایران به سلامت باد.
فرشاد فیض/ ۱ تیر ۱۴۰۴