عادت 3:
آموزش مساوی با یادگیری "قدرت از نگهداری دانش نیست ، بلکه ازبه اشتراک گذاری آن می باشد ." - بیل گیتس
سال گذشته، من صدمین سخنرانی خود را در یک کنفرانس توسعه دهندگان ارائه کردم. از سال 2011، من این فرصت را داشته ام که از 16 کشور و 71 شهر برای ارائه بازدید کنم. من 712575 مایل پرواز کرده ام که معادل 28.6 بار دور زمین یا 3 سفر به ماه است.
این اعداد چشمگیر به نظر می رسند. وقتی آنها را می خوانید، ممکن است به نظر برسد که همه چیز را فهمیده ام. حقیقت این است که، من نه. من هنوز قبل از رفتن روی صحنه ترس زیادی احساس می کنم.تنها هر زمان.
من یک درونگرا هستم وقتی بچه بودم، مادرم می‌گفت که من در خیابان راه می‌رفتم و به زمین نگاه می‌کردم، به این دلیل که خیلی خجالتی بودم که نمی‌توانستم به چهره مردم نگاه کنم. در مدرسه هرگز نمی خواستم جلوی کلاس چیزی ارائه کنم. من به شدت ترسو بودم. ای کاش می توانستم بگویم همه اینها در گذشته بود، اما اینطور نیست. حتی پس از ارائه بیش از صد سخنرانی، هنوز احساس ناامنی می کنم.
پس چرا مدام خودم را در این موقعیت قرار می دهم؟ چرا ارائه یک سخنرانی؟ چرا فیلم ضبط کنید؟ چرا یک پست وبلاگ بنویسید؟
پاسخ را می توان در یک عبارت ساده پیدا کرد که پدرم به من می گفت:
«اگر واقعاً می خواهی چیزی یاد بگیری، باید آن را یاد بدهی».
فرآیند هضم محتوا برای کسی چیزی است که باعث می شود واقعا آن را درک کنید. فرآیند نوشتن نحوه انجام کاری است که باعث می شود آن را به خاطر بسپارید. فرآیند آموزش چیزی است که باعث می شود آن را واقعاً یاد بگیرید.
نکته مهم این است که باید آن را در ملاء عام انجام دهید. هیچ راهی برای دور زدن آن وجود ندارد؛ برای اینکه این کار را انجام دهید، به انسانی نیاز دارید که از طرف دیگر گوش کند. اگر تصمیم به انجام این کار دارید، بگذارید چیزی به شما بگویم: این کار آسانی نخواهد بود، و شما می خواهید بارها تسلیم شوید. راه های زیادی برای آموزش افراد دیگر وجود دارد. می‌توانید با اشتراک‌گذاری لینک ها در رسانه‌های اجتماعی، نوشتن پست‌های وبلاگ و ضبط پخش‌های صفحه شروع کنید.
مورد علاقه من هنوز صحبت کردن می باشد . بر اساس بسیاری از مطالعات، ترس شماره یک اکثر مردم ، سخنرانی در جمع است. شماره دو مرگ است. درست است، مرگ شماره دو است. احتمالا این جمله را هزاران بار دیده و شنیده اید.
شرط می بندم که در تمام آموزش های سخنرانی عمومی در جهان نوشته شده است. وقتی به تمام ارائه‌هایی که ارائه دادم به گذشته نگاه می‌کنم، می‌توانم الگویی را بین تمام آن تجربیات شناسایی کنم. حتی می توانم آن را در پنج پرده خلاصه کنم
. قانون 1 - دعوت:
همه چیز با یک ایمیل تصادفی شروع می شود. شما در حال زندگی عادی خود هستید و ناگهان یک اعلان می رسد. این از یک سازمان دهنده رویداد است که از کاری که انجام می دهید هیجان زده است. آنها از شما می‌خواهند که برای به اشتراک گذاشتن دانشی که دارید، به شهر دیگری - شاید حتی یک کشور متفاوت - سفر کنید. شما دعوت را می پذیرید و به زندگی خود ادامه می دهید.
عمل 2 - واقعیت مستقر می شود:
چند هفته می گذرد و یک روز نگاهی به تقویم خود می اندازید و ناگهان متوجه می شوید که کنفرانس با چه سرعتی نزدیک می شود. وقتی متوجه می‌شوید که هنوز کار روی اسلاید را شروع نکرده‌اید، کمی وحشت می‌کنید. شما می دانید که برای شروع کار روی این موضوع باید همه چیز را متوقف کنید، اما همیشه چیز مهم تری برای کار کردن وجود دارد.
عمل 3 - عصبانی شدن:
ناگهان، هفته کنفرانس است. شما هنوز نتوانسته اید ایده های خود را روی کاغذ بیاورید. شما شروع به پشیمانی می کنید. از خود می‌پرسید: «چرا من حتی این دعوت را پذیرفتم؟ چه بهانه ای بیاورم؟ من فقط یک توسعه دهنده هستم، من یک سخنران عمومی نیستم!» با این حال، شما تعهد کردید که بروید. اکنون بلیط هواپیما خریداری شده است، رزرو هتل انجام شده است، آنها قبلاً نام شما را اعلام کرده اند و شما نمی توانید به عقب برگردید. پس چیکار میکنی؟ به نوعی زمان را پیدا می کنید، به نوعی انگیزه برای انجام این کار را پیدا می کنید.
عمل 4 - لحظه حقیقت:
روز صحبت شماست. شما به محل برگزاری سفر می کنید و اضطراب شروع می شود. قرار است با صدها (یا شاید حتی هزاران) نفر روبرو شوید. تو ترسیدی. احساس می کنید کلاهبردار هستید. شما می دانید که افراد بسیار بهتری وجود دارند. اما یک بار دیگر، شما نمی توانید به عقب برگردید. پس چیکار میکنی؟ شما فقط با آنها روبرو می شوید و سعی می کنید بهترین کار را انجام دهید.
قانون 5 - بیایید دوباره این کار را انجام دهیم:
ارائه به پایان می رسد. آدرنالین شما به شدت بالاست. خیلی راحت شدی بالاخره تموم شد برخی از افراد در سالن کنفرانس به شما کمک می کنند. آنها از شما درباره ایده هایی که به اشتراک گذاشته اید می پرسند. برخی سوالات واقعا منطقی نیستند. سوالات دیگر بسیار جالب هستند. احساس شگفت انگیزی دارید. احساس می کنید روی زندگی مردم تاثیر گذاشته اید. چند ماه بعد، شما سخنرانی را برای ارائه در رویداد دیگری ارسال می کنید و همه چیز از اول شروع می شود
این ممکن است احمقانه به نظر برسد، اما اگر تا به حال ارائه کرده اید، مطمئن هستم که می توانید همان رفتارها و الگوها را شناسایی کنید. با این حال هنوز خود را تسلیم این مصیبت می کنیم. و شاید دلیل این امر این باشد که در پایان روز، فردی که بیشترین بهره را از این تجربیات آموزشی می برد، کسی در میان جمعیت نیست، بلکه ما هستیم!
