این اولین پست من توی ویرگول هست و تصمیم گرفتم اینجا جای «نوشتههای شخصی» باشه.بخونید وبلاگ شخصی.
من معمولا زیاد توی خونه راه میرم و البته جاهای دیگه.در کل وقتی حوصلهام سر میره راه میرم و البته خانواده زیاد «گیر» میدن به این موضوع.دقایقی پیش همچین مکالمه کوتاهی با برادرم در همین مورد داشتم:
چرا انقدر راه میری؟ یک جا بگیر بشین!
دوست دارم راه برم و به تو ربطی هم نداره!
داری روی اعصاب من راه میری!
تو اعصاب خودتو گذاشتی زیر پای من!
این خونه همهجاش اعصاب من هست
نه تو باید اعصابت رو از زیر پای من بکشی...
بعدش هم مکالمه با خندههای خودم به خاطر استدلال مضحکی که کردم تموم شد و بعدتر متوجه شدم پدرم هم داره میخنده!