این خاطره رو داشتم برای یکی از نزدیکانم تعریف میکردم و گفتم اینجا بنویسمش که شاید برای بعضیها جالب باشه.سال یازدهم دبیرستان بود که در وقتهای آزاد با دوستان بازی گروهی «مافیا» که با اسم «گرگینه» هم شناخته میشه رو بازی میکردیم.جمعیت ما مناسب بود و معمولا کمی بیشتر از ۲۰ نفر.
من معمولا وقتی مافیا میشدم با رفتارم سریع خودم رو لو میدادم و همه میفهمیدند که مافیا هستم و دخلم رو میاوردند با اعدام کردنم در روز! اما یکبار که مافیا شدم به طرز عجیبی که حتی برای خودم هم مشخص نبود(و نیست) خیلی خوب عمل کردم.با لو دادن تعدادی از هم تیمیهام که مافیا بودن و اعدام کردنشون در روز،اعتماد شهروندها رو به دست اوردم تا جایی که کارآگاه میگفت:«فاروق من مطمئنم که تو شهروند هستی و بهت اعتماد دارم و نیازی هم نمیبینم هویتت رو چک کنم(با قدرتی که دارم)...» و من هم اسرار میکردم که هویتم چک بشه تا اطمینان و اعتماد کامل به وجود بیاد و بعدش هر چه سریعتر و راحتتر بتونیم با هم مافیاها رو به طور کامل از بین ببریم! نهایتا هویت من چک نشد و من (توی ذهن شهروندها) شهروند نقش بستم و یکی یکی شهروندها از جمله اون کارآگاهی که به من اعتماد کرد روز و شب کشته شدند تا زمانی که بازی به پایان رسید و مافیاها برنده شدند و مردم فهمیدند که من مافیا بودم و نه شهروند!
+ نقش کارآگاه در بازی ما این بود که شبها میتونست هویت یک نفر رو چک کنه و ببینه که طرف مافیا هست یا شهروند و اینکه چه نقشی داره.کارآگاه جزو گروه شهروند ها هستش.