
هر انسانی به خودی خود، دارای ثبات ذهنی و آرامش روحی است، تا زمانی که کلنگ عصبانیت را بر دست نگیرد و دیوار ثبات و آرامشش را تخریب نکند. فطرت انسانی همیشه آرام بودن و کنترل بر خویش را تقاضا میکند، اما اگر عصبانیت در وجود آن چیره گردد؛ باعث میشود آن فرد دچار رفتارهای غیر معقول شود، زیرا عصبانیت، انسان را به زوال عقل میکشاند و او را از دوستان، خانواده و اطرافیان دور مینماید.
دین مبین اسلام نیز در مورد کنترل خشم خیلی تاکید نموده است و آن حضرت (صلیاللهعلیهوسلم) پهلوان حقیقی، کسی را دانسته که هنگام عصبانیت خودش را کنترل کند.« لیس الشدید بِالسُّرعة، اِنّما الشَّدیدُ الذین یملک نفسه عند الغضب». باید دانست که خشم و عصبانیت همسو با تخریب، دوری، ویرانی، سوءاستفاده، بداخلاقی و... است. پس بایستی همیشه و در هر حال از کنترل خویش غافل نشویم و نگذاریم عصبانیت درون ما را ویران کند و از ما شخصی بیثبات و بدون تسلط بسازد.
فاروق گرگیج
۵ مهر ماه/ ۱۴۰۵