
روند زندگی در این روزها خیلی دردآور شده است. بسیاری از رفتارهای ما به حالت تصنعی درآمده است. اخلاق برخی برخلاف واقعیت درونشان است و در صحبت برخی جز جلوهای پوشالی، چیزی دیگر احساس نمیشود. این روزها رفتار بسیاری از ما بر مدار مادیت، تظاهر و جاهطلبی میچرخد.
شبوروز ما در هم فرو رفتهاند. روزهایمان که باید با درس و کار و حال خوب روشن باشند، با چراغ خاموش و پتوی سنگین، تاریک گردیدهاند و شبهایمان بهجای اینکه خاموش، آرام و مناسب استراحت باشند، با صفحهٔ پرنور ماهواره، لپتاپ و گوشی، همانند روز روشن گشتهاند و درصدد آسیبرساندن به روح و روانمان هستند.
در گذشته، روح کودکان با کاغذ، دفتر و کتابهای دبستان تازه میشد؛ حال، نفسشان اسیر تکنولوژیهای خانمانسوز شده است.
جوانانی که دیروز سپهسالار یک لشکر چندینهزارنفری بودند، امروز با هزاران نوع دخانیات و مشروبات الکلی به جان خود حملهور شدهاند.
امروزه مردانگی و شرف چنان از میان ما رخت بربستهاند که گویی دیگر امیدی به پیدا شدنشان نیست. حیا و عفت، اسیر زندگیهای مدرن و بهاصطلاح باکلاس شدهاند. مهربانی و عطوفت جای خود را به خشم، نفرین و تندخویی دادهاند.
حال، میبایست چه کرد تا زندگی کنونی را همانند گذشته رنگولعاب دهیم و جانی تازه به آن ببخشیم و آن را برای همگان به ارمغان بیاوریم؟
فاروق گرگیج
دوشنبه، ۲۷ مهر ۱۴۰۵
"کانال واتساپ" L6DSLp0w2D)