
از مهمونی برگشتیم. پلهها رو دویدم. لپتاپم رو برداشتم و نشستم روی تخت. فقط 4 ساعت تا پایان مهلت ارسال متن آزمون باقی مونده بود. گاهی تایپ میکردم و گاهی گریه میکردم. گاهی از استرس دستام میلرزید و گاهی از شوق و هیجان با خودم میخندیدم. به هر نحوی بود قبل از اتمام مهلت ارسال، تونستم متنم رو بفرستم. اینجا، همونجایی بود که تونستم برای اولین بار به «بختک شوم نتونستن» غلبه کنم. همهچیز از همینجا شروع شد.
برگردیم به زمان حال.
لپتاپم رو برمیدارم و میرم تو اتاق. همونجایی میشینم که متن آزمون ورودی رو نوشتم. تقریبا همهچیز شبیه همون روزه اما من با اون روز فرق زیادی کردم.
متنی که برای آزمون نوشته بودم رو باز میکنم و بالاوپایینش میکنم. یادم میآد که اون روز با چه سختیای تونستم تمام شجاعتم رو جمع کنم و تو چند ساعت باقیمونده، متنم رو بنویسم و بفرستم.
باورم نمیشد که قبول بشم و تا آخر دوره ادامه بدم!
باورم نمیشد بتونم تو بازهای به این کوتاهی انقدر پیشرفت کنم و چیزهای جدید یاد بگیرم!
باورم نمیشد بتونم با این همه آدم باحال و حامی آشنا بشم که دغدغهشون رشد من و آدمای مثل من باشه!
الان وقتشه که به اون «بختک شوم نتونستن» که گیر داده بود تو دوره شرکت نکنم، دهنکجی جانانهای بکنم و بگم دیدی تونستم! دیدی شد! اما مسالهای که هست اینه که بختک گرامی مدتیه خیلی کمپیدا شده و اثری ازش نیست.
دلیلش تمرینهای باشگاه محتواست که تموم چربیهای کمالگرایی و اهمالکاری رو، یعنی چیزی که دوستمون ازش ساخته شده بود، آب کرده و برده. اینا همش کار مشق عشقها و چارت امتیازات باشگاهه. تا بندهخدا میاومد عرضاندامی بکنه، با یه لگد پرت میشد اونور تا به کارمون برسیم و از کلاس عقب نمونیم.
خب از سرنوشت این عزیز ازدسترفته که بگذریم، باید بگم که این 6 هفته، مثل 1 روز و همزمان مثل 1 سال گذشت! انقدر خوش گذشت که زود گذشت؛ انگار 1 روز باشه. انقدر یاد گرفتم و تغییر کردم که برام به اندازه 1 سال تجربه با خودش به همراه داشته باشه.
نمیدونم قراره آینده برام چطور رقم بخوره؛ اما، نقطهای که الان درش هستم یکی از نقاط عطف زندگیمه که بالاخره بعد از مدتها درگیری با خود، تونستم مسیر زندگیم رو انتخاب کنم. بعدا از این درگیریها بیشتر میگم اما فعلا اینو بدونید که شاخ غول خوددرگیریهام رو هم باشگاه محتوا شکونده.
حالا هم میدونم چیکار میخوام بکنم و هم فهمیدم از کجا باید شروع کنم. این رو مدیون مامان و بابای باشگاه محتوا و تموم مربیهای مهربون و دلسوزشم. هنوز اول راهم و «بسیار سفر باید تا پخته شود خامی»؛ اما، «فرنوش بعد باشگاه» به «فرنوش قبل باشگاه» افتخار میکنه و ازش ممنونه که با وجود تموم سختیهایی که کشید، کم نیاورد و ادامه داد تا بتونه پیشرفت کنه و راه خودش رو بسازه. دمت گرم فرنوش و دم همه اعضای تیم باشگاه محتوا گرم که رشد ما، از خفن بودن اونهاست.
از همسر پایه و پشتیبان هم تشکر میکنم که خودش بهتر از هر کسی میدونه همه اینها فقط و فقط با بودن و همراهیش امکانپذیر شد. مرسی که هستی!
دم خواهر قشنگم و رفیق جونجونی پایهام که انگیزه حرکت بودن برام هم گرم! حمایت اون یکی خواهر گل و مامان مهربونم هم یادم نمیره!