
شمس میگوید: آدم ها هرکدام همچو کتابی زنده اند که راه میروند و میشود خواندشان.
من میگویم برعکسش هم صدق میکند. کتاب ها شخصیت، روح، روان و جان دارند. مگر هرچه بتپد و نفس بکشد و شریان و عصب داشته باشد زنده است؟
یاد گرفته ایم همه چیز را با علم و منطق خشک و نامنعطف توصیف کنیم. عنصر خیال و عالم ماورا را فراموش کرده ایم و در عمق تاریک قواعد و ریاضیات، چشمانمان را به روی زیبایی های پنهانی بسته ایم.