هیچ هستم.

می‌گویند اگر می‌خواهی به چیزی یا کسی تبدیل شوی، شبیه آن افراد رفتار کن. یعنی وانمود کردن؟!

می‌دانم که هیچ نمی‌دانم. ولی جز اینکه فکر کنم می‌دانم، چاره ای دارم؟ حس می‌کنم دریا هستم ولی با عمق یک بند انگشت. به ظاهر وسیع ولی در واقعیت عمیق نیستم... ولی دوست دارم باشم و همین کافی است. پس اگر با حرف هایم مخالفید؛ حق با شماست، و اگر موافقید، باز هم حق با شماست. هیچ حرفی کاملا درست یا کاملا غلط نیست. هیچ چیز مطلقی وجود ندارد.

فکر می‌کنم هرچه بیشتر احساس «نداشتن» و «فقر» داشته باشی، بهتر است و نشانه خوبی است.

احساس فقر، یعنی دریافته ای که هیچ هستی. و این اولین مرحله رشد است. چطور می‌شود در جستجوی چیزی بود در حالی که آن را گم نکرده باشی و احساس فقدانش را نداشته باشی؟

انسان به اندازه احساس نداشته هایش انسان است. هرچه مسیر بین «بودن» تا «شدن» بیشتر باشد، انسانیت در تو بیشتر است.

در این دنیا که هرکس در تلاش است چیزی باشد، تو «هیچ» باش. پس خود بزرگ بینی را کنار بگذار چون چیزی که مهم است، معرفتِ هیچ بودن است نه کسی بودن.

شاید همه هیچ هستیم. ولی آنقدر می‌پریم و می‌جهیم، تا قدمان از آنچه هست، بلند تر جلوه کند. در حالی که همه هم قد و هم اندازه ایم. با اینکه این را می‌دانیم، اما این پریدن تبدیل به عادت شده و نمی‌توانیم ترکش کنیم.