آسمان سفید، سایه های آبی، جستجوی چه؟ پر می‌زند، می‌جهد، می‌تپد، می‌روید، چیست این چیست آن؟ خسته ام از چیست و چرا و چگونه.
حلقه ای بزرگ، نقره ای. بیرونش هیچ، سفید و پاک، درونش خلاء. نگاه کن! در حلقه خلاء ایست و در خلاء ستارگان غوطه ورند. از دوردست ترین کهکشان ها. کهکشان هایی بی‌نام. اما نورشان رو به خاموشی می‌رود؛ جان می‌دهند. حرف می‌زنند اما نمی‌شنوم. من آن‌جا هستم؟ یا نیستم؟
همه چیز تکراری، مثل ساعت شنی. آن را برعکس کنی و دوباره و دوباره؛ شن ها جاری می‌شوند پشت سر هم. بدون هیچ تغییری.
ادعاهای دروغ و توخالی. چرا اینطور؟ چرا آن‌طور؟ کجایی؟ این توهم است یا بیداری؟ مگر خواب و واقعیت با هم فرق می‌کنند؟ در هم تنیده شده اند. ریسمان کجاست؟ جویبار، کلاغ ها، کوره راه؟
مرد نامرئی مرا می‌پاید. این زمین زرد شده، ترک برداشته. می‌خواهم آنقدر بدوم تا از آن خارج شوم، ولی انتهایی ندارد. پریشانی، گیجی، گم‌گشتگی، حیرانی، دیوانگی...
نیست، کی می‌آید؟ مرا فراموش کرده؟ آیا من هم گاهی او را فراموش می‌کنم؟
