سوالاتی که همیشه درگیرشان هستم، از خودم می‌پرسم، زمان می‌ایستد. معلق بین زمین و آسمان می‌شوم. غریب از همه چیز و همه کس حتی با خودم. انگار که گم شده‌ام. وای مگر می‌شود روزی از خودم نپرسم؟ کاش می‌شد فراموش کنم. کاش می‌شد جلویش را بگیرم...
مردم چطور اینقدر راحت زنده‌اند؟ چطور اینقدر شاد اند؟ یعنی پاسخ سوالاتشان را یافته اند؟ یا اصلا به این ها فکر نمی‌کنند؟
چرا اینجا هستیم؟
چطور به اینجا رسیدیم؟
از کجا آمده‌ایم؟
به کجا می‌رویم؟
میل به زندگی چیست؟
اصلا زندگی چیست؟
مرگ چیست؟
روح چیست؟
خدا کیست؟
و بدتر از همه؛ من کی هستم؟
این آخرین سوال مانند پتکی بر من می‌کوبد، روانم می‌لرزد. یعنی حتی خودم را نمی‌شناسم؟
مانده ام بین دوراهی ها؛ توهم و واقعیت، دروغ و حقیقت، رویا و بیداری، ماورا و عینیت.
هیچ کدام جوابی سر راست ندارند. فقط می‌توان امیدوار بود. یا همه چیز معجزه است یا هیچ چیز معجزه نیست. اگر بگویی خدایی هست حق با توست! اگر هم بگویی خدایی نیست، باز هم حق با توست! بحث در مورد جواب درست عبث و ابلهانه است. چون جوابی کلی ندارد. هرکس پاسخ خود را دارد. و هرچه فکر کنیم و بحث کنیم، دنیا همان دنیاست، و طبیعت همان با سرشت قبلی، چیزی تغییر نمی‌کند. به کسی ضرر نمی‌رسد و کسی سود نمی‌کند. مثل این می‌ماند که سر اینکه موزارت بهترین موسیقی دان کلاسیک است یا بتهوون بحث کنی! یا اینکه کلاغ زیبا تر است یا جیجاق. هر دو عمری زندگی کردند یا خلق کردند. برای آن‌ها هم فرقی نمی‌کند چه‌کسی بهترین است.
