
من که هستم؟
درست است بگویم، من چه کسانی هستم؟
در من یک نفر زندگی نمیکند. فکر میکنم شما هم همینطور باشید.
هرگاه توجهم را از آن ها برمیدارم، جایگاهشان را عوض میکنند؛ بنابراین مجبورم همیشه آن ها را کنترل کنم و جابهجایشان کنم تا تعادل بر هم نخورد. من های پست را پایین میکشم و به من های شایسته تر اولویت میدهم.
منِ آتش، خشمگین و لجباز است، از این که به او دستور بدهند متنفر است، بالاترین هدف او جدایی و استقلال است. گاهی نفهم میشود. آنقدر سرخود است که در هیچ کاری از بقیه کمک نمیگیرد. اجازه نمیدهد هیچ کس به او نزدیک شود، از محبت دیدن یا محبت کردن بیزار است. همیشه میگوید: مهربان ها احمق اند! آدمِ عاقل باید بیرحمی دنیا را بپذیرد و سرش توی کار خودش باشد! او زیرک است و سریع جایگاه خود را عوض میکند و من متوجه نمیشوم. باید بیشتر روی آن کنترل پیدا کنم. او با منِ آب همیشه دعوا دارد. آنقدر به جان هم میافتند که به سختی جدایشان میکنم.
منِ آب بسیار انساندوست است. مهربان، با قلبی صاف، متواضع، از هیچ کس متنفر نیست. او حتی آدم های بداخلاق را نیز دوست دارد؛ میگوید همه انسان ها دارای روحی مقدس هستند و من دوستشان دارم! اما نباید به او مقام بدهم. گاهی من هم احمق میشوم و شیفته حرفها و دل او، اما اینکار ابلهیت محض است. منِ آب خیلی سریع از افسار من فرار میکند، آب است دیگر... میخواهد جریان یابد. حرف نمیفهمد. او را از قصد کنار منِ آتش مینشانم. تا با هم متعادل شوند.
از جدال این دو خسته شده ام، میخواهم بیرونشان کنم و دیگر نبینمشان. اما نیاز به جایگزین دارند. من های زیادی هستند؛ اما هیچ کدام کامل نیستند. و نامتعادل اند.
به من های قدیمی توجه کمتری دارم. اغلب همه چیز را راجبشان فراموش میکنم. بیشترشان دیگر آفتابی نمیشوند و برای همیشه ناپدید میشوند، هر "من" مدتی میماند، طول میکشد تا بروند، بعضی یک سال میمانند، و بعضی سه سال... بعضی هم بیشتر.
یک روز وقتی با آن ها بحث میکردم، در کنجی خلوت، منِ جدیدی را دیدم. این یکی را تا به حال ندیده بودم، تازه وارد است، از من های آینده، منتها اگر کشف شود. او مرموز است و خودش را نشان نمیدهد، تلاشی برای ارتقا رتبه ندارد، نمیگذارد با او حرف بزنم. منتظر است تا شناخته شود ولی به هیچ چیز اشتیاقی نشان نمیدهد. خیلی کم او را میشناسم، سعی دارم بیشتر با او آشنا شوم ولی کار بسیار سختی است. او به شدت کم حرف است. باید خودم همه چیز را راجبش حدس بزنم، این تنها راه است. او به نظر لایق میآید. هرکسی نواقصی دارد، حتی او، ولی بی شک لایق تر از تمام من هایی است که تا الان میشناختم!
تنها راه برای ایجاد صمیمت با او این است که بیشتر همراهش باشم، بیشتر به او فکر کنم، خصلت هایش را حدس بزنم تا سریع تر اورا بشناسم، هر چقدر بیشتر اورا بشناسم، قدرت پیدا میکند، جایگاه پیدا میکند، و بر همه من ها غالب میشود. زمان زیادی میخواهم، ولی بالاخره موفق میشوم او را پیدا کنم، پرده های وجودش را کنار بزنم، حقیقتش را دریابم، و با او دوست شوم.