
زمین و هوا، چه میخواهی؟ تکرار میکنم؛ به هیچ فکر نکن. سوال پشت سوال. چرا؟ چرا؟ چرا؟
چه میخواهی؟... نه نمیدانم چه، نه نمیخواهم هیچ، نمیدانم چرا هیچ چیز را نمیخواهم. نمیخواهم اینجا باشم. نمیدانم کجا باشم؟ چیزی را که میخواهم در کلمات نمیگنجد. یافت نشود، اندازه ندارد، با راه رفتن به آن نرسی. نمیدانم نامش چیست اما انگار میشناسمش، احساسش میکنم، برایم ملموس است. آشنا است.
میپرسند چرا ساکتی، حرف بزن! نمیخواهم! حرف بزنی تو را نفهمند؟ هرگز نمییابی کسی که بفهمد تو را؟ نه، نمییابی. تا ابد مهر و موم میشوی. اگر بخواهند بفهمند، نمیتوانند. حرفهای عجیب میزنند. نگاه ها همه یک شکل، حرفها همه یک جور. اگر همه یک شکل اند، فقط سکوت را میخواهم. اما... نکند من هم همانم؟
شناخته نشدن، در سایه ها قدم زدن، مخفی شدن، نامرئی بودن. کاش بود جایی، دورافتاده، دور ترین جا، دور از حرف، دور از طرد، دور از غم، دور از چشم، دور از دست، دور از هرکس، دور از دروغ ها، دور از همه آدم ها، متروکه، مخروبه، میرفتی، پر میکشیدی، دست میکشیدی، آزادی، جدایی، رهایی از هر چیز... آه، چه لذتی دارد وابسته نبودن، چه خیال انگیز است اینجا نبودن!