هر فرد در هر دوره از زندگی خویش نگرش خاصی به زندگی دارد. انسان بدون داشتن معنا ، مفهوم و اهداف در زندگی همانند گمگشته ای در بیابان می ماند که هدف از خلقت را به زیر سوال می برد.
در بدو تولد ،کودک بی خبر از محیط اطراف خود وبا اهداف پدر و مادرش پا به این جهان میگذارد. دردوره کودکی نگرش ها براساس نگرش والدین تثبیت میگردد. دراین دوره که فقط جنبه آشنایی با خود و جهان اطرافش را دارد او را موجودی وابسته به پدر و مادر میسازد تا به رشد کامل تری برسد و پس از آن خود سرنوشت و تلقی خود از زندگی را گاه با آزمایش و خطا و گاه با مشورت بدست آورد.
منشأ مفاهیم در دوره نوجوانی نشات گرفته از ایده های والدین و دوستان می باشد درحالیکه در دوره بزرگسالی مفاهیم زندگی فرد فقط بر پایه نیازها و شرایط شکل میگیرد. دوره نوجوانی که پر از هیجانات و احساسات و شور و شک و تردید هاست تعیین کننده تفکر نوجوان از مفهوم زندگی می باشد.و دردوره بزرگسالی به تثبیت باورها و مفاهیم و اهداف خود می پردازد.
در دوره میانسالی مفاهیم تا حدودی طبق کامیابی ها و ناکامی های شخص در جوانی تغییر می یابد و زمان پختگی فکری جهت رسیدن به بلوغ معنوی فرا می رسد.
بالاخره در دوره کهنسالی، این مفهوم به بالاترین نقطه خود میرسد. دیگر نه از نیازهای جوانی خبری هست و پختگی فکری هم به منتها درجه خود رسیده .اینجاست که فرد سالخورده با در اختیار گذاشتن تجربیاتش میتواند منبع خوبی جهت آگاهانه انتخاب کردن مفهوم زندگی برای افراد جوانتر از خود باشد.
در مجموع، همانطور که هدف از خلقت ایجاد آفرینش مفهوم در زندگی است ،زندگی بدون مفهوم و هدف موجب نیمه کار د هدف اصلی آفرینش باشد.