آدمها هم مثل درخت بودند. یک برف سنگین همیشه بر شانههای آدم وجود داشت و سنگینیاش تا بهار دیگر حس میشد. بدیش این بود که آدمها فقط یک بار میمردند و همین یک بار چه فاجعه دردناکی بود.
- سمفونی مردگان، عباس معروفی