پرواز روح

از بدو تولد جهان و آدمی ، همیشه التماس و اشک کنار هم بودن و راه جلب توجه کردن!! یعنی اگه کسی بخواد کاری واسه کسی انجام بده بدش نمیاد طرف مقابل به گریه بیفته !!وقتی اشک رو تو چشای طرف مقابل می بینیم و بغض صداش لاله گوشمون رو لرزوند به خودمون می بالیم و اونوقته که میگیم باشه باشه سعی می کنم تو رو بفهمم و البته که خیلی خوب میدونیم دلمون با زبونمون یکی نیست.
برای چندمین بار تمام روح زخمی من با حجم اضطراب پر شد و در یک لحظه همه ی این سالها از جلوی چشمم رد شد و احساس نامفهومی به سراغم امد که تا حالا تجربه اش نکرده بودم. اشکم درومد و بغضم گلوم رو زخمی کرد اما طبق معمول غرورم نگذاشت تا بیشتر خودم رو له کنم تا بی گناهیم ثابت بشه.چند ساعته که نه قدرت فریاد زدن دارم و نه حرف زدن نه حتی گریه !! از درون خالی شدم و راهی نیست تا از این حالت بیرون بیام. شاید مشکل اینه که نه بلدم فیلم بازی کنم نه خوشم میاد ناز کنم تا جلب توجه بشه و نه دلم میاد که با دروغ و دغل خودم رو تحمیل کنم.چند روز پر از انتظار رو گذروندم بی اینکه نتیجه ای داشته باشه و مثل همیشه متهم من بودم بدون تفهیم اتهام و دیگر هیچ.
اشکالی نداره عادت کرده ام که ضربه های محکمی رو تحمل کنم بدون اینکه به روم بیارم بالاخره مشخص میشه حق با کیه البته که در طول سالها اینقدر ترک خوردم که جای سالمی تو دلم نمونده اما حرفی هست که باید به خودم یادآوری کنم .
واقعا دلم میخواد بدونم بدون من چی میشه
از ته دل می خوام بدونم!
دلم میخواد تجربه اش کنم هر چند اگه روحم جدا بشه نمی تونم اوضاع اطرافیانم رو درک کنم ولی دلم می خواد این اتفاق بیفته نه اینکه مغرور باشم به خودم ولی
دلم می خواد اون روز رو ببینم تا شاید رفتارها تغییر کنه . شاید حرفهای ته دل از دهانها بیرون بیاد . شاید علت بعضی رفتار ها روشن بشه. شاید اون موقع نیمه های شب تو سکوت سرد آرامگاه یکی سراغم رو بگیره و گناه منو بهم بفهمونه‌و شاید از شدت بغض سینه ای به درد بیاد واسه اینکه بی گناهی من بهش ثابت شده ولی نمی تونه به من بگه.
شدید به این روز محتاجم.شدید!

#فریما_محمودی
#آرامگاه#مرگ#زندگی#روح#درد#نویسنده

#متن_ادبی#نوشتن