پائیز عشق

گاهی فهمم سکته می‌کند. اصلا درکم به نقطه ی صفر مرزی می رسد آنجا‌که هیچ سیگنالی رد و بدل نمی شود
و من نمی‌دانم خودم را لابلای متن های تو در کدام واژه بیابم!
خوب که فکر می‌کنم‌ می بینم جاهایی بوده که باعث آرامشت شده ام اما وقتی به واژه ی هیچ‌چیز در نوشته هایت برمی خورم جای نشستنم را پیدا نمی کنم!
من شانه ای محکم بوده ام در لحظاتی برای دردهایی که از چشمانت بیرون میزد اما چرا هنوز حسرت این شانه در نوشته هایت هست؟
گاهی حتی فرهنگ لغت هم نمی تواند عشق را برایم معنا کند چون تفسیر تو از آن مرا در سردرگمی عجیبی فرو می برد و نمی دانم چگونه راهی بیابم تا به زندگی سابقم برگردم ، همانجایی که نه با کسی کاری داشتم نه دنیایم دستخوش تحولی ناکوک شده بود.
گاهی حتی آدم بودنم زیر سوال می رود با حرفهایت که آیا توانسته ام سردی پائیزی را از دلت بیرون بیاورم یا نه
من لابلای سردرگمی هایت له شده ام انگار من مامور شده ام تا جانت را طوری بگیرم که صدایت در نیاید و‌راضی باشی به مُردن ِ هر لحظه ات در دنیایی که فقط یادآور سابقه ی کُشنده ای است با محدودیت حس!
انگار من فقط یک آدم‌ معمولی بودم‌ و‌خودم خبر نداشتم!

#فریما_محمودی
#درد_دل
#پائیز_عشق
#روزگار_نابلد

#متن_ادبی

#نثر