مادرانه

وقتی خدا آغوشش را به روی من باز کرداجازه داد بزرگترین هدیه را بگیرم حکم مادری که عشق را در من به توان می رساند اما همراه ِ من عاشق نبود ومادر نیز!
تنهای یکه در دنیای دشمن با عشق ، با آغوشی پر از مِهر ادامه دادم
اما چشم ِ زخم ِ نامهربانان شیر ِ مادری ام را به دهان لیلایم ندید!
و باز هم دوندگی لاعلاج عاشقانه ی من برای طی کردن فاصله ی اخلاقی بین دو ضد! من مادر بودم و او نمی دید! و خدا فرصت ها را فقط به او بخشید تا بیشتر غرق خودپرستی دنیایی ِکور کننده اش باشد.
زبان مادری ام را نتوانستم به لیلا بیاموزم که محبت و چشم پوشی از نامهربانی دیگران بالاترین درجه ی انسانیت را به ارمغانش می آورد!زبانی را نزد نزدیکانش آموخت که شنونده نبود و در ادبیات انسانی مضمحل شده بود!
راه رفتن را نیز نتوانستم بیاموزم در کنارجا پاهایی که فقط خودش را با اندازه های تعیین شده قبول داشت!
فرصت آموختن را از او گرفتند فکر کردن ، انتخاب و همه ی آنهایی که لازمه ی زندگی فردی ِ دارای روح خدایی بودو شدند خدای یگانه ی او روی زمین ِ پلشتی که نامردانه خانواده نام گرفت و مرا در آن ناپدید کرد.سالها گذشت تا او در چند ماه به این درک رسید که بواسطه رشد در جسم و روحم متعلق به من است! خدا روحش را با واسطه گری ِمن به او بخشید و لاجرم بازگشت با انبوهی از حرفهای مادر و دختری که راه حل می خواست وبالاخره خدا فرصت را به من داد بدون اینکه بگوید زمان کم است . دو دیدار برای پس دادن درسهایی که سالها در من نشسته بود و استفاده ی بهینه او از این فرصت کم به هر دوی ما آموخت خداست که تعیین می کند من مادرم یا نه.
حالا او نیست و من مانده ام تا این حس را برای کسانی خرج کنم که بی شناسنامه مرا مادر می خوانند چون هیچ مسئله ای مادری مرا خراب نمی کند.
خدایا شکرت

#فریما_محمودی

#قصه_واقعی#مادرانه#نویسندگی#متن_ادبی#درد_دل

#ادبیات