صدا کن مرا

عشق من و تو از همان اول با هم فرق داشت
تو فقط خودت راعاشق می دانستی من تازه بودم و ناشناخته و تو برای شناخت زوایای ریز و درشت ، بیقرارتر و خواهنده تر. من اما عاشق صدایت شدم و در کنار آن زوایای دیگر تو برایم قابل ارزش و دوست داشتن. هنوز هم عاشقم و بمحض شنیدن صدایت کوتاهی هایت از یادم می رود و میشوم همان بیقرار ِساکت ِکم خواه !!
تو اما همه چیز را با هم و بی فاصله می خواستی بی کم و کاست چیزی که در وجود خودت هم نیست.هیچ بهانه ای قبولت نمی شد (هرچند من بهانه ای بدستت ندادم)در صورتی که بهانه های تو قابل قبول بود وهست . منم دیگر! تو جزئی از روزگاری هستی که همیشه بازیهای بسیاری برایم دارد و من ناچار از پذیرفتن و انجام آن . سالیان زیادی من کوچکترین بهانه ای بدستت ندادم و همه چیز به میل تو بود اما با اولین مشکل که تو آنرا بهانه نامیدی تنبیهم را آغاز کردی و هر بار صدایت را دریغ کردی.تو خوب فهمیده بودی از کجا ضربه بزنی درست مثل همه ی مردهای این خاک که قدرتمندی خویش را به رخ زنان می کشند. نقطه ی مرگ را می گذارند برای روز مبادا.و تو بیچارگی من را خوب فهمیده بودی.من هر بار با بهانه ای خطابت می کردم .ناز می کشیدم هر چند وظیفه من نبود بدنبالت می دویدم هر چند این هم وظیفه من نبود .حداقل در بحث عشق و عاشقی ناز از وسایل من است !! بگذریم . حالا که داستانمان را مرور می کنم تو باز هم صدایت را دریغ کرده ای با این تفاوت که هر بار با سکوتت رشته ی ریسمان عشق مرا کوتاه کرده ای و دیگر چیزی باقی نمانده تا بخاطرش بهانه ای جور کنم و بطرفت بیایم.پشیمانم ! میدانی از چه چیزی؟ از اینکه هیچگاه مثل داستان زنان تاریخ عمل نکردم.من خودم بودم قصه و فیلم و دلربایی در کار نبود.تو از اول هم عاشق خودم شدی نه چیز دیگر!! حالا اما منتظر فرد دیگری غیر از خود منی !! تو سالها مرا با روحیات خاص من می خواستی اصلا دلیل عشقت همان روحیات خاص بود چرا این دلایل دیگر مورد پسند نیست نمی دانم ، ولی خوب فهمیده ام که دیگر نمی توانم دنبال بهانه ای برای شنیدن صدایت باشم.این خواسته در کنج دلم باقی می ماند کنار خواسته های دیگر که دنیا از من دریغ کرد شاید در زندگی بعدی پاسخی برایش پیدا کنم.
گاهی صدایمان نیز مایه ی آرامش است آنرا دریغ نکنیم!
" صدا کن مرا
صدای تو خوب است !! "

#فریما_محمودی

#عشق#ادبیات#متن_ادبی#نویسنده#صدا