صادق باشیم

امروز با این فکر بیدار شدم‌که زندگی امروزی ما رنگ و بوی طراوت وشادمانی و درست خودش رو نداره . کمی که فکر کردم به این نتیجه رسیدم که ایراد زندگی امروز ما در اینه که می خواییم در همه چیز صاحب نظر باشیم و نفر اول .از همه چیز پول در بیاریم و در عین حال کسی هم متوجه نشه. می خواییم رمز و راز موفقیت رو فقط خودمون بلد باشیم و وقتی کسی چیزی ازمون بپرسه در کمال راحتی میگیم بلد نیستیم و این یعنی راهمون رو گم کردیم . رحم و انصاف تو زندگیمون جایی نداره و از کنار تمام درد و رنج های اطرافیانمون براحتی میگذریم و خیلی راحت جواب وجدان رو هم میدیم.
دیگه چیزی از صداقت و مهربونی زندگی پدر و مادرامون رو به یاد نداریم . آپارتمان کوچکمون رو با حیاط های بزرگ پدری اشتباه می گیریم و اختیارداری لحظات زندگی دیگرون رو می کنیم . زمان کمک به دیگرون جیبمون خالیه و هزار مشکل داریم اما وقتی خودمون به مشکل می خوریم یادمون میاد که زمان پدرامون ، همسایه بودن تا چند محله اونطرف تر هم جا داشت .برای مرغداری که چراغ روشن می کنه تا ساعت ده شب مرغش دون بخوره و بزرگ بشه هزار تا دلیل و مدرک میاریم که متوجه اشتباهش بشه اما تا ساعت دو نیمه شب صدای خنده و تلویزیون و بوق ماشینمون ربطی به بقیه نداره .
ما دردهای مشترک داریم اما راه حل همدیگرو قبول نداریم . نمی تونیم به بقیه اعتماد کنیم . دلمون می خواد بیش از دیگران اطلاعات داشته باشیم تا جایی که زندگی خودمون یادمون بره ! دیگه بدون اینکه به حرف هم گوش بدیم جواب همو میدیم . خنده های بلندمون رو به آسمونه ولی زنگ صدامون نشون میده که ته دلمون خبر خوشی نیست . اونقدر تنها شدیم که شلوغی زندگی روزمره رو متوجه نمی شیم .ما واقعی نیستیم به آدمهایی تبدیل شدیم که مثل ماشین با برنامه هایی که تو کامپیوترشون ریختن کار می کنن و امان ازون لحظه ای که کامپیوتر ما هنگ کنه . تازه اون موقع است که نمی دونیم دقیقا مشکل کجاست و نمی تونیم حلش کنیم و تموم میشیم . ما هیچوقت نفهمیدیم چی می خواییم !! نفهمیدیم کدوم آرزو برامون مهمتره ! محبت کردن رو از یاد بردیم . " من " از دهنمون نمیفته ! بیماری من با بقیه فرق داره ، درد من بیشتره ، بهتر میتونم‌کلاس بزارم ، درک من از مسائل بالاتره ، عقل من بیشتره ، موضوعات مختلف رو بهتر میتونم بفهمم و راهکار بدم و ....
ما تو خودمون گم شدیم بدون اینکه متوجه بشیم و دردناکتر اینکه اگه کسی متوجه گم شدنمون بشه بهش می خندیم و اَنگ دیوونگی بهش می زنیم و رد میشیم و حاضر نیستیم به حرفش گوش کنیم .
خلاصه مواظب باشیم و به این فکر کنیم که دیر نشه .
بیایین حداقل آهنگ زیبای خودمون رو بنویسیم تا بعد از سفرمون واسه بقیه بمونه شاید فردایی نباشه .

#فریما_محمودی

#زندگی#صداقت#متن_ادبی#نویسندگی

#راه_درست#صداقت