درون من

راه می رود در من خاطرات آدمی که هیچگاه مرا ندیده اما لحظه لحظه او را زندگی کرده ام
بهار عمرم را تقدیم حضورش کرده ام لابلای نَفَس هایی که باید از سینه ام بالا می آمد اما در پس دلتنگی ماند
آنقدر او را بلد بوده ام که رویاهایم با او قد کشیده اند . با او به جنگ ِ ناشدنی هایی رفته و پیروز برگشته ام که بی او طاقت رویارویی هم نداشتم.
با او شبهایی را قدم زده ام در رنج تا روحم را بسازم و صبحگاه از بستر شادی برخیزم .او قدرت من است در گریستن به ناکامی های زمانه وقتی حتی خودم تحمل صدای اشک هایم را ندارم.
او عامل جوانه زدن هر باره ی من بعد از شکست است .
او در من زندگی می کند بی آنکه بخواهد اما من می خواهمش سخت!

#فریما_محمودی
#خاطره#درون_من#درد#تنهایی#نویسنده

#متن_ادبی#ادبیات