خسته‌ام

خسته شده ام مثل خیلی های دیگه ای که نمی شناسمشان اما مطمئنم مثل من لای این‌چرخ دنده های مزخرفی که اسمش زندگی است له شده اند.
آنقدر سیاه چکیده از چشم‌هایمان !
آنقدر تنمان کلافه از پوشش عزاست!
آنقدر دهانمان خسته از تسلیت های اجباری است که جانمان بالا نمی آید!
کدام راه را بیراهه رفتیم و متوجه نشدیم که تاوان بن بستش این بوده؟
کدام لقمه ی ناتمیز را وارد حلقوممان کرده ایم که عُق ِ زندگی دل و روده مان را بالا آورده؟
خدایا!!
ما مستحق کمی لطفت نیستیم؟
وقتش نشده نام ما هم در جرگه نیازمندان درگهت بیاید؟
به جان خودت سوگند! دیگر رمقی حتی برای زهرخند نمانده تا دلمان به کشش عضلات صورت چروکیده مان خوش باشد!
ما را زودتر دریاب!!

#فریما_محمودی
#مناجات#خستگی#ادبیات#نوشتن#متن_ادبی