
ایکاش می توانستیم چون گذشته همدیگر را دوست بداریم ، حرف بزنیم و گوش شنوای هم باشیم اما حیف که عشقمان کرونا گرفته . اکسیژنش پائین آمده و هر رفتاری او را دچار تنش می کند. نفس کشیدن روحمان دچار مشکل شده است و صلاحدیدمان گرفتار بروز رسانی های مزمن ِ الکل زده . آنقدر که رنگش پریده و با کوچکترین ویروسی آلوده می شود !انگار عشق گریبانمان را گرفته و دارد خفه مان می کند !
می بینی؟! هر دو پیر شده ایم و بسیار رنج !!از هر چیزی بهم میریزیم و دیگری را مقصر می پنداریم . تازگی ها دنبال این هستیم که از هر موضوعی سود ببریم نه اینکه سود برسانیم.
هر بار در خلوت خویش غصه می خوریم و اشک می ریزیم و عشقمان متفاوت تر میشود . یعنی دیگر مثل قبل نیست و کمرنگ تر شده . انگار اهمیت قبل را ندارد. برای همین است که روزهای بی خبری طولانی تر می شود و روند حق بجانبی ما هم بیشتر !
خودمان را عاشق می دانیم اما با رفتارهای یکطرفه دست و پای طرفمان را می بندیم آنقدر که نتواند حرکت کند .غافل از اینکه عمر رابطه مان را کم می کنیم و تیر خلاص را به همدیگر می زنیم .
بیایید خودمان را در نظر بقیه کمرنگ نکنیم.
باور کنیم نبودنمان در زندگی اطرافیانمان تلخ و گزنده است. روزی میرسد که دیگر نمی توانیم عذرخواهی کنیم یا جبران و آنقدر دیر شده که حتی نمی توانیم برای دیگران تعریف کنیم .
بی انصاف شده ایم باورت می شود؟!!
#فریما_محمودی
#عشق#تنهایی#نوشتن#دلربایی#نویسنده
#عشق_یکطرفه